و شاید وظیفهٔ این موزه، نه زنده‌کردن گذشته، که گوش‌سپردن به همان صداهایی باشد که جهان از شنیدنشان بازمانده است.

زیرا فراموشی همیشه با فریادی بلند آغاز نمی‌شود؛ گاهی آهسته، از کنار یک ویترین می‌گذرد، روی نامی قدیمی می‌نشیند و آن‌قدر بی‌صدا پیش می‌رود که روزی هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد چه چیزی را از دست داده است.

Exactly.
به فراموشي سپردن اون نام‌ها و اتفاقات، هیچوقت با فریاد اتفاق نمیوفته، همون قدر بی صدا و در سکوت اتفاق میوفته که به وجود اومدن.