❕ آیا داریم کم‌کم از فکر کردن قبل از جواب دادن فاصله می‌گیریم؟
❓ چندبار برایتان پیش آمده که قبل از فرستادن یک جواب، از هوش مصنوعی کمک گرفته باشید؟! متن پیام دوست، همکار و... را برایش کپی کرده و او به جای شما ولی با حس و حال شما جواب را نوشته باشد؟ چندبار؟!
🤔قبلاً برای جواب دادن به یک پیام مهم، کلی فکر می‌کردیم؛ جمله را توی ذهنمان بالا و پایین می‌کردیم، پاک می‌کردیم و دوباره می‌نوشتیم. اما حالا چت جی‌پی‌تی احساس ما را هم درک می‌کند!
👨💻 این راه برای ایمیل‌های کاری یا متن‌های رسمی شاید یک توجیهی داشته باشد، اما جواب دادن به دوست، نوشتن یک پیام عاطفی، توضیح دادن یک اختلاف یا حتی گفتن یک «نه» ساده هم گاهی به این همراه همیشگی سپرده می‌شود که خیلی سریع‌تر از خودمان کلمه پیدا می‌کند.
👤 راحت است؛ خیلی هم راحت. آن‌قدر راحت که ممکن است کم‌کم فراموش کنیم قرار بود خودمان حرف بزنیم، نه اینکه فقط یک جواب خوب پیدا کنیم.
🤖 هوش مصنوعی می‌تواند کمکمان کند وقتی ذهنمان قفل کرده و چند ایده جلویمان بگذارد. اما وقتی برای هر پاسخ کوچک هم سراغش می‌رویم، فرصت فکر کردن، اشتباه کردن و پیدا کردن احساس خودمان کمتر می‌شود.
🤔 حتی ممکن است بعد از مدتی، جواب‌هایی بدهیم که از نظر نگارشی عالی‌اند، اما وقتی طرف مقابل می‌خواند، قطعا ما را در آن نمی‌بیند.
🧠 بخش بزرگی از فکر کردن، همین مکث‌های کوچک قبل از جواب دادن است؛ همان چند دقیقه‌ای که هنوز جواب آماده‌ای وجود ندارد و مجبوریم خودمان کلمه پیدا کنیم. هوش مصنوعی، این همراه باهوش و همیشه در دسترس نباید قدرت فکر کردن را از ما بگیرد.
Post #611
38