دکتر نصرالله پورجوادی از خادمان فرهنگ ایران در عصر پس از انقلاب است. مرکز نشر دانشگاهی در دورهٔ مدیریت او، عمل‌کرد روشنی داشت و با انتشار کتاب‌ها و مجلات مفید، به تحقیقات ایرانی سود رساند.
آثار پورجوادی بسیار است و در آثارش بلندوپست هست. برخی آثارش در موضوع تصوف و به‌خصوص صوفیهٔ قدیم، ارجمند است. مشرب تحقیقی‌اش البته یک‌دست نیست؛ از تحقیق بسامان دانشگاهی تا مکتوباتی که بیشتر در اقلیم قسمی «تأویل» دم می‌زند.
طبعا آن‌که ذائقهٔ پژوهشی‌اش میانه‌ای با تأویل و ذوقیات ندارد، این نوع مکتوبات را نمی‌پسندد.
اما آنچه در نگاه من به پورجوادی ارزش و اعتبار خاص می‌دهد، ایران‌دوستی و تعهد او به تمامیت ارضی ایران و توجه به نقش بی‌بدیل زبان فارسی در حفظ و تحکیم یکپارچگی ایران است. او در این عرصه جان دلیری دارد و آماج دشمنی و دشنام تجزیه‌طلبان و ایران‌ستیزان است. از دیرگاه هم در این میدان گام نهاده است.
مقالهٔ استوار و تیزبینانهٔ «ایران مظلوم» و آن یادداشت موجز پرمغز بر «باز هم دربارهٔ "ایران مظلوم"» را پورجوادی، در سال ۱۳۶۶ در نشر دانش نشر داده؛ در زمانی که از ایران نوشتن، آسان و باب روز نبود.
https://t.me/n00re30yah
Post #246
295