Rom. 4:6: "Beatitudo hominis est, cui Deus iustitiam imputat sine operibus". Et hoc est fundamentum Paulinae disputationis, quod eodem prorsus modo et iustitiam et salutem consequamur. Imo, quod eo ipso, cum fide iustificamur, simul etiam adoptionem in filios Dei et hereditatem vitae aeternae atque salutem adipiscamur. Hamque ob causam Paulus particulas illas exclusivas, id est, eiusmodi voces, quibus opera et propria merita prorsus excluduntur, videlicet: ex gratia, sine operibus et similes, non minus constanter et graviter in articulo salutis quam in articulo iustificationis nostrae urget.
Римлянам 4:6: «Блажен человек, которому Бог вменяет праведность независимо от дел». И это есть основание рассуждения Павла, в соответствии с которым мы совершенно одинаковым образом обретаем и праведность, и спасение. Более того, тем самым, будучи оправданы верою, мы одновременно достигаем и усыновления в сыны Божии, и наследия жизни вечной, и спасения. По этой причине Павел настаивает на исключающих частицах – то есть, на таких словах, которые совершенно исключают дела и собственные заслуги, а именно: «по благодати», «без дел» и им подобных, – одинаково последовательно и серьезно как в артикуле о спасении, так и в артикуле о нашем оправдании.
ФС:ДИ III
Post #1734
225