Soheil Arabi | سهیل عربی

.

حسن بلال‌ها رو باد می‌زد. انگار می‌خواست آتش سینه‌ش رو با همون باد بفرسته تو صورت پسری که تو ۲۰۷ نشسته بود.تقریبا همسن خودش‌؛لباس‌های تمیز، موهای بافته، ناخن‌هایی با لاک‌مشکی، حلقه‌ای که از پره‌ی دماغش رد شده بود. حسن نگاه کرد و برای لحظه‌ای حس کرد جاش باید اونجا باشه؛ تو ماشین گرم، دور از باد جاده، دور از اینکه هر شب ببینه ننه‌باباش یه تیکه دیگه از وسایل خونه رو برای مواد فروختن.
آرشام از پشت شیشه به حسن نگاه می‌کرد. دستش رو برد سمت سینی و ناخن‌های مشکی‌ش رو برای لحظه‌ای جمع کرد، انگار می‌خواست چیزی رو پنهان کنه. تو سرش فقط یه جمله می‌چرخید: کاش منم مثل این بودم. کاش دردم فقط سرما و بی‌پولی بود. کاش هر شب مجبور نبودم صدای در اتاق مامان رو بشنوم و بعد مردای مختلف رو ببینم که دارن می‌رن.

سینی رد و بدل شد. حسن دستش کمی لرزید. چند ثانیه به لاک مشکی خیره موند. سؤال‌ها مثل همیشه اومدن، ولی این‌بار صداشون آروم‌تر بود:
چرا؟
چرا یه پسر این‌جوری؟

آرشام گوشت و شیر و هر چی که مال حیوونا می دونه نمی خوره ، در کل فقط با چیزایی مثل بلال، سویا و البته بهمن دولی و اسپرسو زنده است...

این ۲۰۷ مال صاحبکار مامانشه ، یه جورایی می فرستنش دنبال نخود سیاه که خونه نباشه، دیگه ۱۸ سالش شده ...

حسن همچنان بلال‌ها رو باد می زد. باد سرد اومد تو صورتش و بوی ذرت سوخته قاطی شد با بوی بنزین. هنوز سؤال‌ها بودن، ولی دیگه جوابی براشون نمی‌خواست.چون مسئله اصلیش زهرا است، خواهر خردسالش که پناهی جز حسن نداره ...


حالا تو یه آپارتمان نقلی سمت پونک، مامان آرشام جلوی آینه نشسته . رژ لب می‌کشه . پروتز گونه رو با انگشت جابه‌جا می‌کنه. تو چشم‌هاش خستگی و تو دلش میل به بالا آوردن رو زندگیش، ولی لبخندش هنوز سر جاشه ؛ همون لبخند مصنوعی که صاحب‌کار دوست داره ببینه.

تو سرش فقط یه چیز می‌چرخه: پسرش ترک تحصیل کرده و هر کاریش می کنه حاضر نیست ادامه بده _ این یعنی اینهمه سال جون کندن ، ظاهرا منشی شرکت و پنهانی انواع خدمات به صاحبکار دادن ...کشک!

یه لحظه دستش ایستاد. به عکس قدیمی روی دیوار نگاه کرد؛ خودش و آرشام، سال‌ها پیش، وقتی هنوز فکر می‌کرد می‌تونه با درس خوندن پسرش از این چرخه دربیاد. بعد دوباره به آینه برگشت. رژ رو صاف کرد. موهاش رو مرتب کرد. انگار داره خودش رو برای یه نقش دیگه آماده می‌کنه. نقشی که دیگه نمی‌دونست مال کیه.

نیمه شب ...

حسن هنوز کنار جاده بود. بلال‌های باقی‌مونده رو جمع می‌کرد. باد سردتر شده بود. به انگشتای خودش نگاه کرد؛ پوست ترک‌خورده، ناخن‌های شکسته، بدون هیچ رنگی.

آرشام برگشت تو تاریکی اتاقش، دراز کشیده بود و با انگشت، لاک مشکی یکی از ناخن‌هاش رو می‌کند. آروم، تکه‌تکه. انگار می‌خواست ببینه زیرش چی هست.

و مامانش، چند متر آن‌طرف‌تر، هنوز جلوی آینه بود. این‌بار دیگه رژ نمی‌کشید. فقط نگاه می‌کرد به زنی که دیگه نمی‌شناختش.
دراز کشید و گفت : بازم خدا رو شکر ۵۰۰ تومنی که صاحبخونه گفت باید بزارم رو پول پیش جور شد ، پول پیش یک ملیاردی رسید به یک و نیم ، اجاره ۱۵ تومنی که باید بشه ۲۵ هم جور میشه ...
آره
جور میشه....



____
از #کتاب #لعنت_آباد
✍
#سهیل_عربی

در ایران امروز و به‌ویژه در شرایط جنگی که فشار نهادهای موسوم به امنیتی بر دادخواهان چند برابر تشدید شده، کار وکلا نیز به‌مراتب دشوارتر گردیده است. وکلا از چند سو با تهدید، فشار، کارشکنی، عدم اجرای قوانین و نقض حقوق متهم و وکیل مواجه‌اند.
این واقعیت تلخ را باید بپذیریم که با توجه به وضعیت موجود و افزایش چشمگیر تعداد بازداشت‌شدگان در اعتراضات، تعداد وکلای مدافع واجد شرایط بسیار محدود است. وکیل مدافعی که هم از وجدان حرفه‌ای و شرافت برخوردار باشد، هم شهامت پذیرش پرونده‌های سیاسی و دادخواهی را داشته باشد و هم توان تسهیل روند دادرسی و کارگشایی مؤثر در پرونده را دارا باشد.
ما به‌عنوان اعضای جامعه موظفیم ضمن دفاع از حقوق اساسی تمامی افراد تحت شکنجه و تلاش برای نجات آنان، از وکلای شریف و فداکار نیز حمایت کنیم.
#حقوق_بشر #دادخواهی #دادخواهان_دربند

موبایل کسی را دزدیدی که پدرش برای دفاع از حقوق تو و همه مردم به خیابان رفت تا دادخواهی کند و جانش را گرفتند....
■■■

فقط طی دو سال اخیر چهار بار تلاش کردند موبایلم را بدزدند که یک بار موفق شدند و سه بار بعد هم چون بسته بودمش به دستم نتوانستند.
با اینکه به ندرت تو خیابون موبایل از جیب در میارم.اما گاهی ضروری است...

تو زندان دیدیم که تعداد سارقین آنقدر زیاد شده که اکثرا کمتر از سه ماه آزاد می شوند ، اگرچه باور و تاکید دارم زندان چاره این درد نیست و ریشه این فجایع اولا در اقتصاد سیاسی و سپس آموزش و ...
_

برزان شاهد کشته شدن علیرضا شیرمحمد علی بود
علیرضا که به دستور وزیری و با مدیریت هدایت الله فرزادی در زندان تهران بزرگ به قتل رسید.
برزان اما شاهد دلیری بود که رازهای این قتل فجیع را افشا کرد
وبهای سنگینی بابت این روشنگری پرداخت.
پس از پایان محکومیت
گفته شد که برزان حین کار در ساختمان، از روی داربست افتاد و جان باخت ، اگرچه که با توجه به تهدید هایی که شده بود _ باورش دشوار است.
اما دردناک تر از همه اینها
به دست فراموشی سپرده شدن قهرمانهای ما است.
#برزان_محمدی

در ایران امروز و به‌ویژه در شرایط جنگی که فشار نهادهای موسوم به امنیتی بر دادخواهان چند برابر تشدید شده، کار وکلا نیز به‌مراتب دشوارتر گردیده است. وکلا از چند سو با تهدید، فشار، کارشکنی، عدم اجرای قوانین و نقض حقوق متهم و وکیل مواجه‌اند.
این واقعیت تلخ را باید بپذیریم که با توجه به وضعیت موجود و افزایش چشمگیر تعداد بازداشت‌شدگان در اعتراضات، تعداد وکلای مدافع واجد شرایط بسیار محدود است. وکیل مدافعی که هم از وجدان حرفه‌ای و شرافت برخوردار باشد، هم شهامت پذیرش پرونده‌های سیاسی و دادخواهی را داشته باشد و هم توان تسهیل روند دادرسی و کارگشایی مؤثر در پرونده را دارا باشد.
ما به‌عنوان اعضای جامعه موظفیم ضمن دفاع از حقوق اساسی تمامی افراد تحت شکنجه و تلاش برای نجات آنان، از وکلای شریف و فداکار نیز حمایت کنیم.
#حقوق_بشر #دادخواهی #دادخواهان_دربند

باید بری پاسداران، بسته را از داخل گنجه دیجی کالا برداری، درب گنجه با کیو آر کد باز میشه، سرعت نت انقدر داغونه که گاهی باید بارها امتحان کنی تا باز بشه
بعد بری تا ولنجک، اونهمه سربالایی...
۱۴۰ هزار تومان دستمزدته، بیست درصد شرکت بر می داره بابت کمیسیون
تقریبا ۱۱۰
با موتور بری پول بنزین و استهلاک
پیاده بری کفش و شلوارت داغون میشه
پادرد و گرما زدگی جای خودش

با ۱۱۰ هزار تومن یک فلافل نمیشه خرید!
همه چی چند برابر گرون میشه و دستمزد کارگر کمتر میشه که بیشتر نمیشه
بالای سه ملیون راننده فقط تو تهران در استخدام اسنپ هستند
بدون بیمه
چند ملیون هم برای چنین کاریابی هایی با دستمزد خیلی کم کار می کنند.
نیروهای متخصص ما در رکود بازار و آشفتگی اقتصاد به چنین روزی افتاده اند....


https://t.me/soheil_Arabiii645/273



https://t.me/soheil_Arabiii645/274

#کارگر #اسنپ

آفرین دلت خُنَک شد ؟
موتورمُ گرفتی ، مجبورم پیاده بار ببرم، دنیا به کام شما است فعلا ، از بی قانونی مملکت و بی پناهی ما نهایت سوءاستفاده را کردی جناب بازجو ، اما اشتباهت اینه که نمی دونی شکنجه باعث تقویت انگیزه هام میشه
_
پس ندادن موبایل، موتور و مدارک شناسایی ام باعث شد یک بار دیگه از زیر صفر شروع کنم، لازم بود که فراموش نکنم خیلیا مثل الان من و حتی گرفتار تر هستند.
لازم بود یادآوری بشه که قانون فقط پتکی است بر سر بی نوایان.
با وجود دستور بازپرس و موافقت قاضی ، قرارگاه ثارالله هنوز وسایلی که حین بازداشت _ بدون حکم قانونی از من گرفت را پس نداده...

با اینکه تحقیقات تمام شده و حکم صادر شده ، هنوز وسایل من و خیلی از دادخواهانی که بازداشت شدند را پس نداده اند،وسایلی مثل موبایل، خودرو، موتور، کامپیوتر و مدارک شناسایی ما که برای امرار معاش ضروری است..

من به جای شما شرمنده اون کارگر نظافتچی هستم که سیم کارتش را فقط به دلیل چند استوری اعتراضی سوزاندید.سیم کارتی که همه مشتریاش از از طریقش بهش سفارش کار می دادن...

ما خیلی چیزا نداریم تو زندگیمون، ولی بازم دلمون برای شما که دچار فقدان وجدان و شرف هستید می سوزه...

#کروپوتکین استدلال می‌کند که جرایم عمدتاً توسط بیکاری، قانون و اقتدار پشتیبانی می‌شوند. در جامعه‌ای بدون حکومت و مالکیت* ، انگیزهٔ کمی برای جرم وجود خواهد داشت و جرایم ناشی از شور و احساس که ممکن است همچنان رخ دهند، به‌سبب نبود مجازات افزایش نخواهند یافت. کسانی که همچنان دچار اختلال ذهنی باشند یا به‌طور مداوم ضداجتماعی بمانند، در درون جامعه با رفتاری برادرانه و حمایت اخلاقی روبه‌رو خواهند شد. از این‌رو، او به‌جای قانون پیشنهاد می‌کند به شبکهٔ سنتی عرف و توافق آزاد بازگردیم؛ شبکه‌ای که قرن‌ها روابط انسانی را متحد و تنظیم کرده است.


اما منظور کروپوتکین از «مالکیت» (Property) چیست؟


کروپوتکین در نوشته‌هایش (به‌ویژه فتح نان، سخنان یک شورشی، کمونیسم و نظام دستمزد، و مقالات مربوط به سلب مالکیت) مفهوم «مالکیت» را بسیار گسترده‌تر از صرفاً «مالکیت ابزار تولید» تعریف می‌کند. او بین دو چیز تمایز می‌گذارد:
۱. آنچه باید الغا شود: مالکیت خصوصی (Private Property)
کروپوتکین مالکیت خصوصی را هر چیزی می‌داند که بتوان با آن دیگران را استثمار کرد. این شامل موارد زیر است:
زمین (کشاورزی و شهری)
معادن
کارخانه‌ها، ماشین‌آلات و ابزار تولید
راه‌آهن، بنادر و وسایل ارتباطی
خانه‌های مسکونی بزرگ، ویلاها و مسکن‌های اجاره‌ای
انبارها، کالاهای انباشته‌شده و سرمایه
بانک‌ها و پول به‌عنوان وسیلهٔ انباشت
او صریحاً می‌گوید:
«سلب مالکیت — این واژهٔ راهنمای انقلاب آینده است... سلب کامل مالکیت از همهٔ کسانی که وسیلهٔ استثمار انسان‌ها را در دست دارند؛ بازگرداندن به اجتماعِ ملت همهٔ آنچه که در دست هر کسی بتواند برای استثمار دیگران به کار رود.»
(سخنان یک شورشی)
و در فتح نان:
«همهٔ آنچه برای تولید لازم است — زمین، معادن، راه‌ها، ماشین‌آلات، مواد غذایی، مسکن، آموزش، دانش — همه در طول تاریخ طولانی غارت، مهاجرت اجباری و جنگ‌ها به دست عده‌ای معدود افتاده است.»
کروپوتکین معتقد است که هرگونه حفظ مالکیت خصوصی (حتی فقط در حوزهٔ مصرف) نظام دستمزد و استثمار را دوباره احیا می‌کند. بنابراین او با جمع‌گرایانی که می‌گفتند «ابزار تولید عمومی شود اما کالاهای مصرفی خصوصی بماند» مخالف بود.
۲. آنچه باقی می‌ماند: تملک شخصی (Personal Possession / Use)
کروپوتکین مالکیت شخصیِ اشیایی را که فرد واقعاً استفاده می‌کند، به رسمیت می‌شناسد:
لباس‌ها
وسایل شخصی
کتاب‌ها
وسایل خانهٔ کوچک
قطعه زمین کوچکی که دهقان خودش با خانواده‌اش کشت می‌کند (بدون کار مزدی)
او تأکید می‌کند که انقلاب نباید به باغچهٔ کوچک دهقان یا کلبهٔ کارگر دست بزند. آنچه الغا می‌شود، حق انحصاریِ تصاحب و بهره‌کشی است، نه استفادهٔ شخصی.
خلاصهٔ موضع کروپوتکین:
نوع مالکیت
وضعیت در جامعهٔ مورد نظر کروپوتکین
ابزار تولید (زمین، کارخانه، ماشین)
مالکیت مشترک جامعه
مسکن بزرگ و اجاره‌ای
مالکیت مشترک (در اختیار جامعه)
کالاهای انباشته و سرمایه
مالکیت مشترک
اشیای شخصی مورد استفاده
تملک شخصی (possession)
قطعه زمین کوچک خودکشت
تملک شخصی تا زمانی که با کار مزدی همراه نباشد
کروپوتکین بارها تکرار می‌کند که ثروت موجود محصول کار جمعی نسل‌های گذشته و حال است؛ بنابراین متعلق به همه است. شعار او این است:
«همه چیز متعلق به همه است.»
این موضع او را از پرودون (که بین «مالکیت» و «تملک» تمایز می‌گذاشت و بازار را حفظ می‌کرد) و از جمع‌گرایان آنارشیست اولیه متمایز می‌کند و او را به سمت کمونیسم آنارشیستی («از هر کس به اندازهٔ توانش، به هر کس به اندازهٔ نیازش») سوق می‌دهد.

Crimes, #Kropotkin argues, are supported mainly by idleness, law and authority. In a society without government and property, there would be little incentive to crime, and the crimes of passion which might still exist are not likely to increase because of lack of punishment...

#کروپوتکین استدلال می‌کند که جرایم عمدتاً توسط بیکاری، قانون و اقتدار پشتیبانی می‌شوند. در جامعه‌ای بدون حکومت و مالکیت* ، انگیزهٔ کمی برای جرم وجود خواهد داشت و جرایم ناشی از شور و احساس که ممکن است همچنان رخ دهند، به‌سبب نبود مجازات افزایش نخواهند یافت. کسانی که همچنان دچار اختلال ذهنی باشند یا به‌طور مداوم ضداجتماعی بمانند، در درون جامعه با رفتاری برادرانه و حمایت اخلاقی روبه‌رو خواهند شد. از این‌رو، او به‌جای قانون پیشنهاد می‌کند به شبکهٔ سنتی عرف و توافق آزاد بازگردیم؛ شبکه‌ای که قرن‌ها روابط انسانی را متحد و تنظیم کرده است.

اما منظور کروپوتکین از مالکیت چیست؟
صرفا مالکیت بر ابزار تولید یا هر نوع مالکیتی؟

#فلسفه #آنارشی #آسیب_شناسی

پاسخ:👇
https://t.me/soheil_Arabiii645/356

حکومت‌ها معمولاً در شرایط جنگ یا بحران خارجی، فضای داخلی را برای پاکسازی و تشدید سرکوب مساعدتر می‌بینند. کاهش حمایت داخلی دقیقاً این فرصت را گسترش می‌دهد و امید بیش از حد به بیرون، عملاً هزینه سرکوب را برای قدرت پایین می‌آورد.با توجه به آنچه خودم شاهد بودم و روایت‌هایی که از چند زندانی در دیگر زندان‌ها شنیدم، سرکوب‌ها — اعدام و انواع شکنجه — از دی‌ماه تشدید شد و با آغاز جنگ، شدت بیشتری یافت. این وضعیت نیازمند آسیب‌شناسی جدی است تا بتوانیم راهکارهای مؤثر پیدا کنیم.باید پرسید: چرا تشدید فشار بر معترضان و دادخواهان برای حکومت آسان‌تر شد؟
به نظر من، مهم‌ترین دلیل، کاهش حمایت‌های اجتماعی از زندانیان بود. یکی از اصلی‌ترین عوامل این کاهش حمایت نیز، «امیدواری به نجات از سوی ناجی خارجی» بوده است. البته این تنها دلیل نیست؛ گرفتارتر شدن مردم در فقر و گرانی‌های فزاینده و رعب و وحشت ناشی از کشتار فجیع اعتراضات دی‌ماه را هم باید در نظر گرفت.از روایت‌های مستقیم — از جمله آنچه در فصل‌های پیشین درباره سوئیت‌های قزلحصار و فضای مرگ‌محور آمده — و گزارش‌های موازی دیگر زندانیان، الگوی مشخصی دیده می‌شود: تشدید اعدام‌ها و شکنجه‌های جسمی-روانی از دی‌ماه، و شتاب گرفتن این سرکوب با شروع جنگ و قطع نسبی توجه بین‌المللی و داخلی. همزمان، کاهش محسوس حمایت‌های اجتماعی (ملاقات، کمپین، فشار افکار عمومی، حمایت حقوقی و رسانه‌ای) از زندانیان سیاسی و دادخواهان مشاهده می‌شود.این دو پدیده — تشدید فشار و کاهش حمایت — یکدیگر را تقویت می‌کنند و چرخه‌ای خطرناک می‌سازند.حمایت از دادخواهانِ در بند، عمل اخلاقی و سیاسی جمعی است. وقتی این حمایت به انتظار نجات خارجی وابسته شود، به محض تغییر شرایط بین‌المللی (آتش‌بس، مذاکره یا بی‌توجهی رسانه‌ای) فرو می‌ریزد. این ناپایداری، زندانی را در آسیب‌پذیرترین لحظه رها می‌کند.وقتی بخش قابل توجهی از انرژی اجتماعی و روانی روی «منتظر ناجی» متمرکز می‌شود، ظرفیت سازمان‌دهی از پایین، همبستگی متقابل و اقدام مستقیم کاهش می‌یابد. قدرت واقعی در مقاومت پایدار و حمایت روزمره از زندانیان نهفته است، نه در انتظار نیروهای خارجی که منافع و محدودیت‌های خود را دارند.تجربه‌های متعدد نشان می‌دهد که نجات پایدار زندانیان و کاهش اعدام‌ها عمدتاً از طریق فشار مستمر داخلی (کمپین‌های مردمی، خانواده، وکلا و رسانه‌های مستقل) و همبستگی بین‌المللی هدفمند — نه نجات‌دهنده مطلق — حاصل شده است. اتکای یک‌جانبه به ناجی خارجی اغلب به یأس جمعی منجر می‌شود.برای شکستن این چرخه، چند مسیر عملی قابل پیگیری است:بازسازی حمایت اجتماعی از پایین
تمرکز دوباره روی حمایت مستقیم و ملموس: تماس منظم با خانواده‌ها، پیگیری وضعیت پزشکی و حقوقی، کمپین‌های محلی و دیجیتال با روایت‌های انسانی (نه فقط شعار) و ایجاد شبکه‌های همبستگی پایدار که وابسته به رویدادهای خارجی نباشد.
تقویت روایت‌های شاهدانه و مستند
انتشار روایت‌های دقیق و انسانی (مانند متن‌های «حبس در جنگ») به زبان ساده و چندزبانه، برای زنده نگه داشتن موضوع در افکار عمومی و جلوگیری از عادی‌سازی مرگ.
ترکیب فشار داخلی و بین‌المللی هدفمند
به‌جای انتظار «ناجی»، از ابزارهای مشخص استفاده شود: گزارش به سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل، کمپین‌های نام‌محور برای افراد در خطر اعدام، فشار روی نهادهای قضایی و زندان از طریق وکلا و خانواده‌ها، و مستندسازی سیستماتیک شکنجه‌های روانی و اعدام‌ها.
تقویت فرهنگ مسئولیت جمعی
تأکید بر این اصل که آزادی و کاهش سرکوب، نتیجه اراده و عمل مستمر مردم است، نه هدیه خارجی. این نگرش هم امید واقعی ایجاد می‌کند و هم هزینه سرکوب را برای حکومت بالا می‌برد.
مراقبت از سلامت روانی فعالان و خانواده‌ها
کاهش حمایت اغلب با فرسودگی جمعی همراه است. ایجاد فضاهای حمایتی برای خانواده‌ها و کنشگران، مانع از فرسودگی و انزوا می‌شود.

تشدید سرکوب در شرایط جنگ، واقعیت تلخ و قابل مشاهده‌ای است. اما کاهش حمایت اجتماعی نیز قابل تغییر است. بازگشت به همبستگی مستقیم، روایت‌گری مستمر و مسئولیت‌پذیری جمعی، مؤثرترین راه برای بالا بردن هزینه سرکوب و حمایت واقعی از دادخواهانِ در بند و در خطر اعدام است.

#دادخواهان_دربند #اجتماعی

https://t.me/soheil_Arabiii645/345

شب آفتابی، طاسِ فرفری، پیتزای قورمه‌سبزی؛ سلطانِ تناقض = بازجو!
همان بازجوی قرارگاه ثاراللهِ سپاه که قول داد پوستم را بکند و البته به قولش هم عمل کرد. یک‌جا در پرونده‌ام نوشته که من با ترجمهٔ کتب و نوشتن مقالات قصد ترویج اندیشه‌های ضالّهٔ آنارشیستی دارم، و در جایی دیگر نوشته نامبرده از عوامل موساد پول گرفته تا به زخمی‌های اعتراضات (البته او نوشته «اغتشاشات» ـ که به او یاد دادم درستش «اعتراضات دادخواهانه» است) و زندانیان سیاسی کمک کند تا از این طریق معاندین نظام را تقویت کند!
بماند که او هیچ مدرکی دال بر این‌که من از موساد پولی گرفته‌ام نداشته که ارائه کند؛

https://t.me/soheil_Arabiii645/350?single

و بماند که کتابی که ترجمه کردم دربارهٔ تاریخ و عملکرد فیلسوفان و کنشگران آنارشیست است و اصلاً نگاهی واقع‌بینانه داشته و حتی نویسنده بارها اندیشمندان و کنشگران سرشناس آنارشیست را مورد نقدهای شدید قرار داده است…
https://t.me/radiozamaneh/132016


اما مسئلهٔ مهم این است که چطور ممکن است هم مروّج اندیشه‌های آنارشیستی باشم و هم عامل موساد؟!
این‌ها را برای دفاع از خودم نمی‌نویسم؛ می‌نویسم تا بدانید چقدر آسان و وقیحانه دروغ می‌گویند و با همین روند چندین انسان را زندانی و حتی اعدام کرده‌اند.
من با کمال میل راضی و مشتاقم که پرونده‌ام را در صدا و سیما و سایر رسانه‌هایشان منتشر کنند تا مردم ببینند طبق چه اسناد و مدارکی بابت اتهام واهی «اجتماع و تبانی» محکوم به تحمل حبس و محرومیت از شغل شده‌ام. بماند که قرارگاه ثارالله تلاش زیادی کرد که مجازات سنگین‌تر از این باشد و بازپرس از میان چندین اتهام مضحک و بی‌اساس مجبور شد فقط برای یکی کیفرخواست صادر کند. در جلسهٔ بازپرسی بارها پرسیدم طبق چه مستنداتی کیفرخواست صادر می‌کنید و جوابی نداشت؛ همان‌طور که قاضی هم کاملاً مطیع بازجوها بود.

بازجوی سپاه در گزارش پرونده ام نوشته از موساد کمک گرفتیم تا معاندین نظام را تقویت کنیم.
حالا معاندین نظام چه کسانی هستند ؟
مردم محروم #بلوچستان و حواشی شهرها مثل نسیم شهر و قلعه میر و ...
خیلی از خانواده های تحت پوشش بنیاد قاسم و سایر خیریه ها که کمک کردند اصلا فعال سیاسی هم نبودند.
مردم آسیب دیده و محروم
مثل کسانی که در پی جنگ شغلشان را از دست دادند.

کسانی که کمک کردند هم اکثرا دانشجو و کارگر که با پس انداز پول حتی یک فنجان قهوه به کمک همنوعانشان شتافتند.

من هم در اکثر موارد فقط افراد نیازمند را به نیکوکاران و خیریه ها معرفی کردم.
خیلی ها هم از داخل کمک کردند ، از پیک موتوری تا کارگر کارواش تا وکیل و ...

می گویند معترضان را موساد کشته
بعد کمک به مقتولان موساد( طبق ادعای اینها) کمک به معاندین تلقی شده!

https://t.me/qasimchildfoundation/64?single


https://t.me/qasimchildfoundation/66?single