جناب آقای مجتبی حسینی خامنه‌ای
رهبر جمهوری اسلامی ایران
سلام
در مطلع کلام، امیدوارم نگارش و انتشار نامه‌‌های سه‌گانه اینجانب به شما، آقای پهلوی و رییسجمهوری ایالات‌متحده موجب دستگیری و آزار بنده در اولین روزهای زعامت جنابعالی بر اداره امور کشور نشود!
القصه... شهروندی هستم ایرانی، در جستجوی ذره‌ای زندگی و عاصی از سرنوشت خود. در به در به دنبال آزادی اندیشه و بیان. در پی کف دستی نان، چند وجب رخت و لباس و چند متر مربع سرپناه...
نیم قرن کشاکش و التهاب مزمن در صحنه سیاسی ایران در نقطه‌ای قرار دارد که برای حل و فصل آن یک راه بیشتر وجود ندارد.
حکومت فعلی و حامیانش معتقدند اکثریت مردم حامی و پشتیبان این حکومت هستند و در مقابل مخالفان این حکومت نیز اعتقاد دارند اکثریت از آنِ آن‌هاست.
از روده‌درازی پرهیز می‌کنم. در نقطه‌ای هستیم که برای رفع این ابهام از تقدیر سیاسی کشور، عقلاً، عرفاً و قانوناً راهی نیست جز شمارش دقیق!
از آنجایی که هیچ کدام از طرفین برای برگزاری و شمارش، مورد تصدیق یکدیگر نیستند، راهی نمی‌ماند جز بهره‌گیری از شخص ثالث.
مبرهن است که اکراه هر کدام از طرفین نزاع برای تن دادن به شمارش توسط یک گروهِ بی‌طرف و مورد وثوق هر دو طرف، نشانه‌ی رو شدن دست آن طیف بر واهی بودن ادعایشان بر دارا بودن اکثریت است.
لطفن اگر تمایلی برای حقیقت‌یابی و تعیین تکلیف این اکثریت دارید، برای دستیابی به این مهم دست به عمل بزنید.
محمدرضا ستوده
شهروند ساده
دوم اردیبهشت ۱۴۰۵/ رشت عزیز
Post #1146
521