جناب آقای رضا پهلوی

سلام

من آزادی‌خواهی هستم مشتاق به لیبرال دموکراسی که هیچ حس مثبت یا منفی نسبت به پادشاهی ندارم. هر آن عقیده، مسلک و ساختاری که آزادی، دموکراسی، آسایش و رفاه دنیوی را برایم به ارمغان بیاورد به آن ارادتمند خواهم بود. این را در ابتدا اذعان کردم که دیگران برای تفکرات و عقایدم تعیین تکلیف نکنند.
در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه گذشته صدها هزارهزار نفر از مردم ایران در پی فراخوان شما برای رسیدن به آزادی و خوشبختی به خیابان‌های ایران آمدند و ده‌ها هزار نفر از آن‌ها هیچگاه به خانه برنگشتند.
شما خود را پلی برای رسیدن به آزادی معرفی کردید. حقیقتاً چند و چون فعالیت شما برای این رهبری موقت و اینکه چگونه قرار است نقش یک پل را ایفا کنید، برای حقیر واضح نیست. تا این لحظه از ما خواسته‌اید که در خانه بمانیم تا خبرمان کنید! جسارتاً شیوه‌ی این رهبری حضرتعالی و ایفاگری نقش یک پل با این مختصات برای من کمی مبهم است.
القصه...هیچکس جز من و همفکرانم نمی‌تواند شدت درد نفله شدن روزهای عمر و تباهی روان و جسم‌مان را حتی تخمین بزند. ته مانده‌ی نای‌مان را گذاشته‌ایم وسط، به امید داشتن یک پیریِ شاید آبرومند که اگر به آن برسیم.
اگر این نوشته را خواندید، منتظرم هستم به این دو سوال مهم، پاسخ جامع و روشن بدهید؛

۱. اگر ایالات متحده با جمهوری اسلامی به یک توافق با هر کیفیتی دست یابد، گام بعدی شما چیست؟
۲. اگر ایالات متحده دوباره با جمهوری اسلامی جنگ را از سر بگیرد و این نزاع طولانی شود، گام بعدی شما چیست؟


محمدرضا ستوده
شهروند ساده
دوم اردیبهشت ۱۴۰۵/ رشت عزیز