𝐾𝖺ğı𝗍 𝐺𝖾𝖼𝖾𝗅𝖾𝗋 ָ࣪ ੭

قلبم ضعیفه در فاصله کم دو تا کاپل خوشگلم لطفا بس

✨✨✨

𝖡𝗂𝗋𝖻𝗂𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓𝗂 𝗁𝖺𝗄 𝖾𝖽𝗂𝗒𝗈𝗋𝗌𝗎𝗇𝗎𝗓 𝖼𝖺𝗇𝗅𝖺𝗋ı𝗆💖

𝖻𝗎 𝗂𝗄𝗂𝗌𝗂 𝖻𝗂 𝖺𝗄𝗌𝗂𝗒𝗈𝗇 𝗉𝗋𝗈𝗃𝖾𝗌𝗂𝗇𝖽𝖾 𝗈𝗋𝗍𝖺𝗅ığı 𝗒𝖺𝗄𝖺𝗋

𝖸ö𝗋ü𝗄 𝖡𝖾𝗒𝖾𝖿𝖾𝗇𝖽𝗂 𝖧𝖺𝗓𝗋𝖾𝗍𝗅𝖾𝗋𝗂

بی نظیر بود😭

If the story had gone differently
If fadime furtuna /koçari had died...🩶

#Tasacakbudeniz | #Edit

ساغر ذلیل نشی

ارغوانـم آنجاست
ارغوانم تنهاسـت ..

@SagharEdiit

شاهکار جدید

قربون دست و پنجه عسل خانوم

« بیا سمت من باش تو جنگ با درونم،
کمک کن کنارت غریبه نمونم. »

#Esdil #Edit

اتفاقا من خیلی بیشتر خوشحالم که قبول کردی ، تجربه شیرینی بود کنارت💞
شاید بازم ادامه داشت😉

مثل همیشه یه ادیت خفن و خوشگل از ساغر که حرفی برای گفتن نمی‌ذاره ولی این بار برای من قشنگ‌تره چون من رو لایق دونست که در کنار ادیتش بنویسم و واقعا از این بابت خیلی خوشحالم، مرسی جانیم که من رو شریک این ادیت و ایده قشنگت کردی🩶🧚🏻‍♀

اسمه به بدن سردش تکان آرامی داد.
ـ نه.. نه.. تکون نخور خوشگلم.. پات رو تکون نده..
نگاهش از پای اسمه به صورتش برگشت و اسمه چشم‌هایش را بست. عادل وحشت‌زده دستش را روی گونه‌ او کشید.
ـ نه! نه! چشماتو نبند!
فریاد زد.
ـ دخترم! خواهش می‌کنم! نگام کن!
اشک‌هایش بی‌وقفه روی صورت اسمه می‌ریخت.
ـ کوچاری‌ام! عادلم.. عادل! نمی‌گفتی من بمیرم؟ هان؟ ببین.. دارم می‌میرم!
نفسش لرزید.
ـ داری من رو می‌کشی..
اشک دیگری از گونه‌اش پایین افتاد.
ـ بذار من بمیرم.. این درد مال من باشه.. هر دردی که داری.. بذار کوچاری به جاش بمیره.
دستش را آرام روی موهای خیس اسمه کشید.
ـ من طاقت ندارم.. تو باید بوزی..
پیشانی‌اش را بوسید.
ـ مثل طوفان بوزی.. عادل پیدات کرده.. رسیدم‌.. می‌شنوی دخترم؟
انگشت شستش را روی گونه‌ سردش کشید.
ـ تنها نیستی.. همه‌چی درست می‌شه.. باشه؟.. می‌ریم دکتر..
دستش را پشت کمر اسمه برد و خودش را کمی جلو کشید. صدایش پایین آمد. دیگر هیچ شباهتی به آن عادل دلخور و خشمگین نداشت.
ـ هیچی نیست.. داریم می‌ریم.
دست دیگرش را با احتیاط زیر زانوهایش برد. اسمه ناگهان ناله‌ کوتاهی کرد.
ـ درد گرفت؟ ببخشید افولیم..
اسمه را کامل به سینه‌اش چسباند و با احتیاط بلند شد. بازویش را محکم‌تر دور کمر اسمه حلقه کرد. صورتش را به موهای خیس او نزدیک کرد و یک بوسه روی سرش زد. قدم اول را برداشت. نگاهش دوباره روی صورت اسمه افتاد.
ـ باهام حرف بزن اسمه‌ام.. فقط صداتو بشنوم..
ـ عادل..
عادل ناگهان ایستاد. اسمه چشم‌هایش را به زحمت باز کرد و به صورت عادل خیره شد. بعد از بیست سال می‌خواست مطمئن شود این بار واقعا خودش است.
ـ فکر کردم.. نمیای..
عادل نفسش بند آمد. سرش را کمی پایین آورد.
ـ نیام؟ مگه می‌تونستم نیام خوشگلم؟
لبخند بی جونی روی لب‌های اسمه نشست و چشم‌هایش را بست.
- فکر نمی‌کردم..
سرش را بیشتر به سینه عادل فشار داد.
ـ گوشیم.. خاموش شده بود..
عادل نفس عمیقی کشید و راه افتاد.
ـ صد بار زنگ زدم.. صد بار..
دستش را آرام پشت اسمه کشید. اسمه انگشت‌هایش را آرام به لباس عادل گرفت. عادل به شیب سنگی رسید و با احتیاط از مسیر خیس بالا رفت. در عقب ماشین را باز کرد و اسمه را داخل برد. نگاهش به لباس‌های خیس اسمه افتاد. کاپشنش را از تنش درآورد و چند بار محکم تکاند تا قطره‌های باران از رویش بریزد. لباسش را در حالی که خودش از سرما شروع به ‌لرزیدن کرده بود به آرامی تا روی شانه‌های اسمه کشید.
ـ گرم بمون..
دست سرد اسمه را گرفت و بین دست‌های خودش گذاشت.
ـ من چیزی‌م نمی‌شه.. تو فقط گرم بمون..
چند لحظه همان‌جا کنار در نشست.
ـ من باید برم پشت فرمون..
یک بوسه روی دستش زد.
ـ اما نترس اسمه‌ام.. عادلت پیشته..

𝖠𝗌𝖣𝗂𝗅 | #𝖮𝗇𝖾𝖲𝗁𝗈𝗈𝗍