ملامتی‌گری
ایگوی متورمت و سیس خر دانات رو بکن تو کوووچه در حالِ گذرانِ تجربه در این پیر بی‌بنیاد یه چند وقتیه که دوباره رو آوردم به موسیقی سنتی گوش کردن و غور کردن در شعر و ادب فارسی و دوباره یه سری حس های جالبی برگشته. نمیدونم آیا دلیلی داره که مثلا بعضی اوقات یهویی انقدر بهم میچسبه این شعر و موسیقی ایرانی یا همین طوری رندومه. به هر حال توی چتم با علیرضا بودم که دنبال 《عشق داند》میگشتم که پیداش نکردم ولی 《قبله عشق》پیدا شد و پخشش کردم و همون چند ثانیه اول باعث شد که همه خاطرات تو ذهنم زنده بشه.
اینجا شجریان حافظ‌طورترین غزل سعدی رو میخونه. غزل خیلی حماسی هم شروع میشه میگه:
برخیز تا یکسو نهیم این دلق ازرق‌فام را
بر باد قلاشی نهیم این شرک تقوا نام را
میگه پاشو پاشو این لباس فاخر و این دکون دستگاهی رو که برای خودمون درستش کردیم رو بزنیم بگا بدیم بریم به جاش انقدر شراب‌خواری و مِی.گساری بکنیم که این شرکی که بهش میگیم تقوا رو بر باد بدیم.
یا در ادامه میگه که:
مِی با جوانان خوردنم باری تمنا می‌کند
تا کودکان در پِی فتند این پیر دُردآشام را
میگه که دلم میخواد یه جوری بشینم با این جوونا مست کنم که موقعی که دارم برمیگردم طوری عنان از کف داده باشم که بچه های تو محل فک کنن دیوونه ای چیزی هستم بیفتن دنبالمو سنگم بزننو ازین صوبتا
آدم واسش اصن سوال پیش میاد که سعدی؟ سگ مستی؟ دلق ازرق‌فام؟ شرک تقوانام؟ وا؟!
ولی خب نه واقعا درست شنیدید. این ملامتی‌گری اصن سابقه اش به خیلی قبل‌تر از سعدی هم برمیگرده و میرسه به قرن ۳ اون موقع که عرفان و عارف‌بازی خیلی تو اوج بوده.
ولی خب یکی شاید واسش سوال بشه که خب چرا؟ چرا یهو تو باید این کارای عجیب و غریب رو انجام بدی که دیگران ملامتت بکنن و به اصطلاح برینی تو تصویری که از خودت برای بقیه ساختی. یا اینکه اینا یه مشت عارف و آخوند کسخل بودن که همه اش بحث توحید و تقوا و شرک و اینا رو میکردن و این حرفاشون بدرد امروز نمیخوره. مگه این همه دوره برندسازی شخصی و کوفت و زهرمار نرفتی که چطوری بتونی خودتو موفق نشون بدی و همیشه و همه جا ری اکشن «درست» از نظر بقیه رو انجام بدی و بعد همه جا سنجیده پخته بنظر بیای.
اونجاست که سعدی و دوستاش میان میزنن زیر میز و میگن نه. میگن اگه یه هدفی تو زندگی ات داری که میخوای بهش برسی ولی هی بنظر بقیه هم اهمیت میدی اونجا دیگه انگار هزار و یک هدف داری و راضی کردن همشون دیگه با هم ممکن نیست. باید تمرکزتو بذاری رو هدف اصلیت و نشون بدی که در عمل که نظر بقیه خیلی برات اهمیتی نداره. اتفاقا بقیه با کف و دست زدنشون و اکلیل ریدنشون بدون اینکه خودت بدونی دارن برات یه زندان درست میکنن، یه زندان با میله های طلایی و خوشگل و بعد از یه مدتی تو اصن از نظر ذهنی به خودت اجازه نمیدی که دیگه ازونجا پاتو یه مرحله بالاتر بذاری و بری بیرون. کافیه یه خورده مثه من people pleaser بوده باشید و یا مهرطلب خواهید که دیگران و به طور کلی جامعه چطوری با همین مکانیزم
تشویق شما رو کنترل میکنه و نمیذاره از یه جایی به بعد پیشرفت کنی یا اصن مطابق میلت زندگی کنی.
بعد من یکم دقت کردم دیدم تو به اصطلاح سلبریتی‌ها و بلاگرا و اینا من دقیقا با کسایی ارتباط میگیرم که خیلی جدی ک عصا قورت داده نباشن و فک نکنن که از کون فیل افتادن پایین. کلا مفهوم جالبیه.
البته مثل هر چیزی زیاده روی تو اینم خوب نیست و یه سریا هم پیدا شدن که از فرصت سواستفاده کردن و به اسم اینکه ما داریم ملامتی‌گری میکنیم هر کاری دلشون خواست کردن و ریدن به همه چیز. مثلا یه وقتایی آدم باید مثل Kc بیاید تو کانال فاخرو علمی‌اش محتوای اروتیک فوروارد کنه یا مثلا دور از جون زبونم لال مثل من Shayea بفرسته تو کانال.
واقعا وقتی تو لیست آهنگای کانال دیدم یهو پشمای خودمم ریخت.
خیلی دوست ندارم که بیشتر از این توضیحش بدم چون یه بار دیگه هم پیشنهادشو داده بودم قبلاها. شعر سعدی و تصنیف و ساز آوازشو میذارم که لذت ببرید و خیلی توصیه میکنم که
این ویدئو از کانال تفسیر بیضوی رو هم ببینید که مثال‌های جالبی از طوطی و بقال مولانا و تیلور سوئیفت میزنه. (امیدوارم که سوئیفتی ها ما رو ببخشن)
اگه نظری دارید هم مثل همیشه خوشحال میشم بشنوم و صوبت کنیم. اگر هم کانال مشابه با تفسیر بیضوی میشناسید شاره بفرمایید که بدجوری نسخ هستیم.
#note
@SingularThinker 
