بنابراین تفاوت بین مصدر و اسم مصدر در چیست؟ آن ها غالبا می توانند به جای هم استفاده شوند و هر دو به عنوان فاعل و مفعول مستقیم عمل می کنند.
Living with a dog changes your outlook on life.   زندگی با سگ دیدگاه شما را نسبت به زندگی عوض می کند. (درست)
To live with a dog changes your outlook on life   (زندگی کردن با سگ دیدگاه شما را نسبت به زندگی عوض می کند. (باز هم درست است
با این حال، فقط اسم مصدر ها می توانند به عنوان مفعول در کنار یک حرف اضافه باشند.
When I’m not fishing, I’m thinking about fishing.   وقتی ماهیگیری نمی کنم، به ماهیگیری فکر می کنم
علاوه بر این، برخی از افعال گذرا فقط از مصدر به عنوان مفعول مستقیم استفاده می کنند، مثلا want.
I want to break free.   من می خواهم آزاد شوم. (درست)
I want breaking free.   من می خواهم آزاد شوم. (غلط)
اگر چه مواردی هم هستند که در آن ها از مصدر استفاده می شود. این افعال عبارتند از: (انتخاب کردن) choose، (تصمیم گرفتن) decide، (امیدوار بودن) hope، (قصد داشتن/ برنامه ریزی کردن) plan، prepare (آماده کردن)، (قول دادن) promise، (ارزو کردن) wish.
به طور کلی، از مصدر ها برای موقعیت هایی استفاده کنید که انتزاعی و غیر واقعی اند و یا هنوز رخ نداده اند. از اسم مصدر ها برای موقعیت های خاص و واقعی یا مواردی که قبلا اتفاق افتاده، استفاده کنید.
In the mornings, I really like to exercise.   واقعا ورزش کردن صبحگاهی را دوست دارم. (انتزاعی: مصدر)
This morning, I really liked exercising.   من واقعا ورزش امروز صبح را دوست داشتم. (خاص: اسم مصدر)
نحوه صرف افعال 

۲۹۳ فیلم سینمایی با دو زیرنویس فارسی و انگلیسی