هدایت اینرسی

هدایت اینرسیایی برای تخمین موقعیت و سرعت موشک پس از ترک موقعیت شروع مشخص، در فرآیندی که به عنوان محاسبه کور شناخته می‌شود، به ژیروسکوپ‌ها و شتاب‌سنج‌ها متکی است.
سیستم‌های مکانیکی اولیه خیلی دقیق نبودند و برای اینکه بتوانند اهدافی حتی به اندازه یک شهر را هدف قرار دهند، به نوعی تنظیم خارجی نیاز داشتند.
سیستم‌های مدرن از ژیروسکوپ‌های لیزری حلقه‌ای حالت جامد استفاده می‌کنند که در بردهای 10000 کیلومتر تا چند متر دقت دارند و دیگر نیازی به ورودی‌های اضافی ندارند.
توسعه ژیروسکوپ در AIRS موجود در موشک MX به اوج خود رسیده است که امکان دقت کمتر از 100 متر را در بردهای بین قاره‌ای فراهم می‌کند.
بسیاری از هواپیماهای غیرنظامی از هدایت اینرسیایی با استفاده از ژیروسکوپ لیزری حلقه‌ای استفاده می‌کنند که دقت کمتری نسبت به سیستم‌های مکانیکی موجود در ICBMها دارد، اما وسیله‌ای ارزان برای دستیابی به موقعیت مکانی نسبتاً دقیق فراهم می‌کند، هنگامی که اکثر هواپیماهای مسافربری مانند بوئینگ 707 و 747 طراحی شدند، GPS وسیله ردیابی تجاری موجود مانند امروز نبود.

امروزه سلاح‌های هدایت‌شونده می‌توانند از ترکیبی از INS، GPS و نقشه‌برداری راداری از زمین برای دستیابی به سطوح بسیار بالایی از دقت مثل هدایت موشک های کروزاستفاده کنند.

هدایت اینرسیایی بیشتر برای هدایت اولیه و ورود مجدد موشک‌های استراتژیک مورد توجه است، زیرا هیچ سیگنال خارجی ندارد و نمی‌توان آن را مسدود کرد.
علاوه بر این، دقت نسبتاً پایین این روش هدایت برای کلاهک‌های هسته‌ای بزرگ کمتر مشکل‌ساز است.

نوعی از هدایت اینرسیایی برای درگیری با اهداف کند حرکت، خط دید پیش‌بینی‌شده (PLOS) است که موشک را در امتداد یک مسیر منحنی از پیش محاسبه‌شده پرواز می‌دهد تا در خط دید بین پرتابگر و هدف باقی بماند.
از آنجایی که موشک‌های PLOS به جستجوگرهای داخلی یا پیوندهای فرماندهی پس از پرتاب متکی نیستند، در برابر بسیاری از اقدامات متقابل مصون هستند. این روش در سلاح‌های ضد تانک مانند NLAW و FGM-172 SRAW استفاده می‌شود.

10/
@SHIRDALPOST