این چند وقت، شعر مناجات از اسماعیل شاهرودی (زاده۱۰ بهمن ۱۳۰۴ در دامغان – درگذشته ۴ آذر ۱۳۶۰ در تهران) از شعرهای محبوبم بوده و بارها گوشش داده‌ام، با صدای خودش. جالب است که شاهرودی که توده‌ایِ تیر بوده، چنین لطیف با آفریدگار سخن می‌گوید، و چنین صادقانه. او در دهه‌ی چهل که بازداشت شد و به زندان افتاد، دیگر به حال عادی برنگشت تا زمان فوتش. یک جایی اواسط شعر می‌گوید:
 
ای آفریدگار!
در سال‌های پیش که در روبروی ما
دریا نشسته بود
من با سرود خویش
بسیار ساختم
زورق برای مردم جویای آفتاب؛
اینک طناب دار ببافم من؟ ای دریغ!
 
ای دریغ و صد دریغ از زندان، که حضورش این‌قدر در تاریخ هنر معاصر ایران پررنگ است... رضا براهنی شعر بلند اسماعیل را که احتمالا شنیده‌اید، برای همین آقای شاهرودی سروده، و ... سرتان را درد نیاورم. از بس گوش دادم برخی از تصاویر دوران جنگ را مونتاژ کردم ـ از پناهگاهمان، اسباب‌کشی، برف و رگبار و بمباران ـ  و شعر را با صدای شاعر رویش گذاشتم، شما هم گوش کنید:

https://youtu.be/iIq23dVSvv4?si=n7OpEFrhrLrJf8s2

@persianlitintro