شایان یعقوبی راد

▪︎
موج می‌زند
موج می‌زند
موج، موج، موج...

کدام کشتیِ پوسیده
از تلاطم دریا نمی‌ترسد؟
و کدام ناخدا که به دریا خیانت کرده است
خواب‌های آشفته نمی‌بیند؟

□

عرشه خالی نیست
ولی دست هیچ‌کس
به سکان نمی‌رسد

دهان‌های زخمی‌
قلاب‌ها را گیر انداخته‌اند
و خون ماهیان
خبر از توفان سرخ می‌دهد

□

کاش کسی
به ناخدایی که نیست بگوید:
ما ساکنان کشتی نیستیم
ما ساکنان دریاییم

ما
دریاییم


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر_آزاد

@shayanyaghoobirad

▪︎
آب
به تلخی می‌زند
ظهر
مزّهٔ خاک می‌دهد
دست‌ها
ستون‌های سیمانی‌اند
و سگ‌های زنده‌یاب
از مردارها بی‌حوصله‌تر

هیچ‌وقت نخواهم فهمید
کبوتری که لب بام نشسته بود
پیش از انفجار پریده است یا نه
و نخواهم فهمید
پرکشیدن روح
حقیقتی اندوهناک است
یا خیال‌انگیزترین افسانهٔ جهان

پس سعی می‌کنم
مثل سگ‌های زنده‌یاب
به جسم‌ها فکر کنم
حتی اجسام بی‌جان

لابه‌لای اجسام بی‌جان
عقربه‌ها
سگ‌جان‌تر از همه
بی‌وقفه کار می‌کنند و کار می‌کنند و کارگری
قرص اعصاب را سر ساعت می‌خورد
تا بتواند دوام بیاورد
تا بتواند سقف‌های فروریخته را
به دوش بکشد
و حال آسمان را از غروب بپرسد
غروبی که
مزّهٔ خاک می‌دهد

و هیچ‌وقت نخواهد فهمید
فردا چه مزّه‌ای دارد

□

چند روز پیش
کسی پرسید:
آیا شاعران
از آوار هم شعر می‌سازند؟

امروز
این شعر
در سرم
آوار شد


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر_آزاد

@shayanyaghoobirad

▪︎
سینهٔ خیابان را
می‌شکافد
می‌درَد

از قلب شهر
خون
فواره می‌زند و
می‌پاشد به خط‌کشی‌ها
و دیگر هیچ عابری
در برابر چراغ‌قرمزها
نمی‌ایستد

این یک رگبار پراکنده نیست

بهار
پشت دروازهٔ شهر است و
ما
پیاده
بدون چتر
به پیشواز می‌رویم


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر_آزاد

@shayanyaghoobirad

▪︎
بدون هیچ دلیلی
زنده بودن را دوست دارم
حتی اگر مرگ
هر شب به عیادتم بیاید
حتی اگر بوسیدن
دورتر از خاطره‌ها باشد


پیراهنی که
قرار بود کسی برایم هدیه بیاورد را
در‌آورده‌ام از تنم
تا زخم‌هایم کمی هوا بخورند
و اگر خواستم خنک‌تر شوم
به سگی فکر می‌کنم
که خوابش برده بود و
دیگر سردیِ برف را حس نمی‌کرد


شعر زبان نرمی دارد
که با آن
زخم‌هایم را می‌لیسم

می‌خواهم تازه بمانند
چرا که زخم‌هایی که نمی‌کشند
کمک می‌کنند
طعم زنده‌بودن را
فراموش نکنم


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر_آزاد

@shayanyaghoobirad

▪︎
بیش از ده سال پیش که به شدت دل در گرو مذهب داشتم و در اتمسفر شریعت تنفس می‌کردم، نامم را از «شایان» به «عبدالحسین» تغییر دادم. چند سالی گذشت و رفته‌رفته از آن حال و هوا فاصله گرفتم و این فاصله هر روز بیشتر و بیشتر شد.
در سال‌های اخیر، به رغم فاصلهٔ دوری که از آن حال و هوا داشتم و جهان‌بینی‌ام زمین تا آسمان با آن روزها تفاوت داشت، با «عبدالحسین» کنار آمده بودم و تصمیم آن روزهایم را تحمل می‌کردم؛ اما مدتی‌ست -شاید حدود یک سال- که به این اسم تعلق خاطر ندارم و فکر می‌کنم این اسم هم متعلق به من نیست و این حالتم در یکی‌دو ماه گذشته تشدید شده و عمیقاً آزارم می‌دهد.
اکنون که شهامت نوشتن این متن را پیدا کرده‌ام، از شما دوستان جانم می‌خواهم، لطف کنید و مرا به نام خودم «شایان» بشناسید و صدا بزنید.
سپاس از مهرتان.

#شایان_یعقوبی_راد

@shayanyaghoobirad

Channel name was changed to «شایان یعقوبی راد»

▪︎
آن‌قدر خون روی خون شتک زده و ماسیده که سرخی‌اش به سیاهی می‌زند و بالاتر از سیاهی رنگی نیست.

پاینده ایران.

@shayanyaghoobirad

▪︎
یاد جان‌فدایان میهن گرامی.
پاینده ایران.

@shayanyaghoobirad

▪︎
بپرسش، ویرانه چرا می‌سازند؟
آتش چرا می‌زنند؟
سیاه چرا می‌پوشند؟
و این خدای که می‌گویند چرا چنین خشمگین است؟!

#مرگ_یزدگرد
#بهرام_بیضایی

▪︎

سوگوارم، اما فراموشکار نه.
تا نفسی هست، بهرام بیضایی بزرگ را می‌خوانم و می‌بینم و می‌شنوم و هرروز عاشق‌ترم به او.

@shayanyaghoobirad

▪︎
این روزها که از هر سو می‌خواهند ایرانی‌بودن -به معنای تاریخی و ملی کلمه- را از ما بگیرند، باید «شاهنامه» بخوانیم؛ یک بار، دو بار، ده بار و صد بار.

اگر خواندن برایتان مقدور نیست، پشت فرمان، توی تاکسی، مترو، اتوبوس و هر جای دیگری که توانستید، گوش بسپارید به جذاب‌ترین و ارزشمندترین اثر ادبی ایران، یعنی «شاهنامهٔ فردوسی».

لینک پادکست «فردوسی‌خوانی» در کست‌باکس ⬇️
https://castbox.fm/va/1451655


@shayanyaghoobirad

▪︎
عصر عصرِ دموکراسی‌ست و آن‌ها به خودشان حق می‌دهند نام کوروش را روی سگشان بگذارند، نام کمبوجیه را تحقیر کنند، فردوسی و شاهنامه را با الفاظ رکیک به سخره بگیرند و به تصویر شیردال و درفش کاویانی سنگ بزنند و آن را تخریب کنند.
ما در برابر این رفتارها به پاسارگاد می‌رویم و با افتخار مزار کوروش بزرگ را ارج می‌نهیم، به تخت جمشید می‌رویم و شکوهش را عشق می‌ورزیم و شاهنامه می‌خوانیم و شاهنامه می‌خوانیم و شاهنامه می‌خوانیم.
در تمام فرهنگ‌ها، اسطوره‌ها الهام‌بخشند و با در نظر گرفتن اسطوره‌ها خوانش جدیدی از جهان هستی، جامعه و انسان ارائه می‌شود؛ برای مثال ابزوردیسمی که آلبر کامو در افسانهٔ سیزیف معرفی کرد. اما آن‌ها می‌خواهند ما تاریخ و اسطوره‌هامان را فراموش کنیم و در این‌جا تمسخر، تحقیر و تحریف ابزار فراموشی‌ست و ما علیه فراموشی قلم می‌زنیم.
ما تاریخمان را -چه واقعی، چه افسانه‌ای- فراموش نخواهیم کرد و شکوه باستان را از یاد نخواهیم برد. ما اسطوره‌هامان را -چه واقعی، چه افسانه‌ای- زنده و ابدی می‌دانیم و شاهنامه می‌خوانیم و شاهنامه می‌خوانیم و شاهنامه می‌خوانیم.

@shayanyaghoobirad

▪︎
انتقام از کسی نمی‌گیرم
آن که از خون خود گذشت منم
پُرم و شرحه‌شرحه می‌بارم
ابرهای کبود رشت منم

آن قناری که در سکوت قفس
خودکشی کرد نغمه‌هایش را
آن پرستو که کوچ آخر را
تا ابد رفت و برنگشت منم

خواب دیدم که سرزمینی خشک
مانده از جنگل نیاکانم
خواب دیدم نوشته‌ام بر خاک
رودِ زنده‌به‌گور دشت منم

پادشاهی که تاج‌وتختش را
از لج کودتاچیان ول کرد
قهرمانی که بی رجزخوانی
قبلِ پیکار درگذشت منم

آفریدون پیر من، بپذیر
ارمغان برادرانم را
روکش ترمه را کنار بزن
سر خونین توی تشت منم


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر #غزل

@shayanyaghoobirad

▪︎
زنده‌ام یا چند زندانی هلاکم کرده‌اند؟
-مرده یا زنده- عذابم؛ دردناکم کرده‌اند

روی تیغ تیز دشنه، لکه‌ای سرخم که با
دستمال کهنه‌‌ای ناپاک، پاکم کرده‌اند

در کتاب سینه‌ام آیاتی از خورشید نیست
نیمه‌شب، سی‌پاره‌خوان‌ها سینه‌چاکم کرده‌اند

رام، اما خشمگین، مانند شیری در قفس
گربه‌های بی‌وطن شرّ مرا کم کرده‌اند

گفته بودم جسم داغم را به آتش بسپرند
مرده‌ها در گور می‌سوزند، خاکم کرده‌اند


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر #غزل

@shayanyaghoobirad

▪︎
فصل باروت سرخ‌تر شده بود
زیر رگبار منتظر بودیم
کشته‌ها خشت‌خشت بالا رفت
پشت دیوار منتظر بودیم

نفرت از تار عنکبوت گذشت
قوم ما تارومارتر می‌شد
عشق پیغمبری فراری و ما
همه در غار منتظر بودیم

پچ‌پچ تیربار، نعرهٔ بمب
موشکی که مچاله‌تر می‌شد
توی گوشی، درون تلوزیون
پای اخبار منتظر بودیم

چندتا قرص خواب لازم بود
تا از آن چُرت لعنتی بپریم؟
روز و شب می‌گذشت در کابوس
خواب و بیدار منتظر بودیم

پیکی از آسمان فرود آمد
بار او وعدهٔ بهشتی بود
ما گدایانِ استکان‌ در دست
دم دربار منتظر بودیم

شعر نشخوارهٔ سیاسی نیست
آروغ جامعه‌شناسی نیست
اصلاً این داستان حماسی نیست
ما و انکار... منتظر بودیم

فصل باروت تا سیاهی رفت
چشم‌ها منفجر شد و دیگر
دست و پای کسی نمی‌لرزید
زیر آوار منتظر بودیم

بین ابعاد کوچک مرگ از
شش جهت له شدیم و پوسیدیم
له شدن تازه اول راه است
تا ته کار منتظر بودیم...


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر #غزل

@shayanyaghoobirad

▪︎
در جاده‌های هرچه باداباد می‌رفتیم
تا انتهای ناکجاآباد می‌رفتیم

باریکه‌های ترسناک زنده بودن را
تا هرکجا که مرگ پا می‌داد می‌رفتیم

سهم قدم‌هامان فقط میدان مین می‌شد
اما کسی از پا نمی‌افتاد، می‌رفتیم

از استخوان‌سوز غروب سرخ بهمن تا
خرماپزان شرجی مرداد می‌رفتیم

بغض زنان بندری را گریه می‌کردیم
ساحل نی‌انبان‌ می‌سرود و شاد می‌رفتیم

در قعر دریا یک پری بر دار می‌رفت و
با موج گیسوهای او بر باد می‌رفتیم...


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر #غزل

@shayanyaghoobirad

▪︎
پرده کنار رفت و از تخت، خواب پر زد
وقتی که مخمل ماه را در سکوت پوشید
می‌دید راز شب را در هالهٔ لطیفی
مردی که این قفس را بی‌آفتاب می‌خواست


#شایان_یعقوبی_راد

@shayanyaghoobirad

▪︎
بیار ساقی زرّین‌نبید و سیمین‌کاس
به باده حرمت و قدر بهار را بشناس

#منوچهری
□

سربلند باشید و ارجمند.
نوروزتان پیروز.

@shayanyaghoobirad

▪︎
تو را مقابل خان کشته‌اند، هیچ نگو
تو شهر له‌شده‌ای زیر پای چنگیزی


#شایان_یعقوبی_راد
#شعر #تک_بیت

@shayanyaghoobirad