درباره‌ی شریعتی و شاندل (۲)

🖋 شریعتی و «شیطنت»هایش!
سوسن شریعتی

«علی ـ شریعتی ـ مزینانی»، تمامی عمر کوتاهش میان این سه حرف: «ش. م. ع.» در حرکت بود و جا به جا می شد. «علی مزینانی» نام شناسنامه‌ای‌اش و شریعتی شهرت خانوادگی او. در جوانی از دهه سی با همین سه حرف یک دیگری را هم ساخت و نامش را گذاشت «شمع »؛ نامی که با آن در روزنامه‌های «خراسان» و «آفتاب شرق» مشهد شعر می‌گفت. با همین نام نیز در سال‌های دانشجویی در پاریس (۱۳۳۷ ـ ۱۳۴۲) در دو ارگان اپوزسیون ایرانی مقالات سیاسی می‌نوشت. (ایران آزاد ـ نامه پارسی).
در بازگشت به ایران و در نیمه دوم دهه چهل، از حدود سال های ۴۶ ـ ۴۷ سر و کله «شاندل» در آثار مکتوب و کویریاتی شریعتی پیدا می شود (۱۲۲ بار). فرانسوی شده‌ی همان «شمع» و کم‌کم در برخی کلاس‌های درس دانشکده مشهد (ویژگی‌های تمدن امروز، شناخت محمد و...) در برخی مکتوبات همان سال‌ها (کویر، هبوط) در سخنرانی‌های دانشکده‌ها (انسان و تاریخ، درباره کتاب و...) و نیز سخنرانی‌های حسینیه ارشاد (امت و امامت، ما و اقبال و...) جملاتی از او را نقل می کند. مجموعا ۵۳ نقل قول در آثار غیر کویریاتی و ۱۱ نقل قول در کتاب کویر و هبوط از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱.

*شاندل در گفتگوهای تنهایی (که برای اولین بار در سال ۱۳۶۲ به چاپ رسید) چگونه معرفی می شود؟
«ترکیبی از سه نژاد زرد و سامی و اروپایی»، هم «یهودی سرشناس»، است و هم «مسیحی متعصب» و البته «پروتستان». تخصصش «شرق شناسی» است و «اسلام شناسی». «جغرافی دان»، «نویسنده» است و «شاعر»؛ «فرانسوی - تونسی » است و از طرف مادر ریشه‌های مغولی دارد. (گقتگوهای تنهایی) ادامه‌ی مطلب

#بنیاد_فرهنگی_دکتر_علی_شریعتی
#شاندل

🆔@Shariati_SCF