واقعیت اینه که «تنهای» من با «تنهای» دیگران خیلی فرق داشت. وقتی دیگران میگفتن تنهاییم منظورشون این بود که آدم‌هایی رو دارن که باهاشون دوستن و معاشرت دارن اما بازم احساس تنهایی میکنن. ولی وقتی من میگفتم تنهام منظورم این بود که هیچکسی نیست.