🔻تأملی در روایت {حُبُ‏ عَلِيٍ‏ عِبَادَةٌ}

◀️محبت به امیرالمؤمنین علیه السلام از ضروریات دین می باشد و روایات متعددی حکایت از آن دارد که محبت از جمله عبادات شمرده شده و سبب بخشش گناهان است.

نکته ای که بایستی بدان توجه شود این است که
اولاً: این محبت از عبادات واجب است نه مستحب تا ترک آن جایز باشد.
ثانیاً: از آنجا که روایات متواتر، تنها سبب نجات و رستگاری و تقرّب را، ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام دانسته نه صرف محبت -چنانچه مورد اتفاق علما نیز می باشد- بنابراین هیچ یک از اعمال انسان، بدون ولایت امیرالمؤمنین پذیرفته نمی شود و به عبارت دیگر نجات اخروی منوط به ولایت است.

✅باتوجه به نکته مذکور، سؤال آن است که مخالفین(اهل تسنن) آیا محب اهلبیت علیهم السلام هستند؟

پاسخ:
همان گونه که گذشت، مقصود از"حب" در {حُبُ‏ عَلِيٍ‏ عِبَادَةٌ} یا روایاتی چون {حب علي بن أبي طالب يحرق الذنوب كما تحرق النار الحطب}
به قرینه آن روایات متواتر مذکور، ولایت امیرالمؤمنین است و یا مقصود محبتی است که ولایت را به دنبال آورد و یا مقصود این است که عبادت "محبت" از کسی قبول می شود که ولایت را در مرحله قبل پذیرفته باشد. یکی از شواهد احتمال سوم این است که در برخی از نقل ها از رسول خدا صلی الله علیه و آله چنین آمده:
"حُبُ‏ عَلِيٍ‏ عِبَادَةٌ وَ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ إِيمَانَ عَبْدٍ إِلَّا بِوَلَايَتِهِ وَ الْبَرَاءَةِ مِنْ أَعْدَائِهِ"
بنابراین محبت به امیرالمؤمنین تنها از کسی پذیرفته می شود که هم تولّی و هم تبرّی داشته باشد.

📚دیلمی، إرشاد القلوب إلى الصواب،ج‏2، ص207
99/5/19

https://t.me/sh_touba