صرفا برای اطلاع بیشتر:
عارف قزوینی در دوره‌ای زندگی کرد که دو نظام پادشاهی پیاپی(قاجار و سپس پهلوی) بر ایران حکومت می‌کردند. در هر دو دوره، به‌عنوان شاعر ملی و روشنفکر سیاسی، منتقد صریح استبداد، فساد و بی‌کفایتی حکومت‌ها بود. 
عارف که به‌خاطر تصنیف‌های سیاسی و میهنی‌اش از جمله «از خون جوانان وطن لاله دمیده» شناخته می‌شود، انتقاداتش را در جوانی و از دربار قاجار شروع کرد. عارف در جوانی با دربار قاجار آشنا شد، اما خیلی زود از آن فضا بیزار شد. مظفرالدین‌شاه حتی قصد داشت او را وارد دستگاه درباری کند، اما عارف نپذیرفت و به قزوین بازگشت.
عارف در دوره قاجار با استبداد طولانی ناصرالدین‌شاه و سپس محمدعلی‌شاه شناخته می‌شود با تصنیف‌هایش مردم را به آزادی‌خواهی، قانون‌گرایی و مقابله با استبداد دعوت می‌کرد. 
او از نخستین کسانی بود که ادبیات انتقادی را وارد موسیقی کرد و این کار در دوره‌ای انجام شد که ادبیات انتقادی پاسخی به فشار شدید حکومت بود. تصنیف‌هایی مانند «از خون جوانان وطن لاله دمیده» مستقیماً به کشتار آزادی‌خواهان در دوره قاجار دارد. این اثر، نقدی تند بر سرکوب مشروطه‌خواهان توسط حکومت قاجار بود.

عارف پس از سقوط قاجار نیز سکوت نکرد. معتقد بود که پس از سقوط قاجار، به‌جای تحقق آزادی، قدرت مطلقه جدیدی شکل گرفته است. 
او در نوشته‌ها و گفته‌هایش بارها از این موضوع گلایه کرده و آن را خیانت به خون جوانانی می‌دانست که برای آزادی جان دادند.
عارف از چهره‌هایی مانند کلنل محمدتقی پسیان حمایت کرد؛ کسی که علیه استبداد نوظهور پهلوی مبارزه می‌کرد. 
تصنیف‌های عارف در سوگ پسیان، نشان‌دهنده موضع‌گیری سیاسی روشن او علیه استبداد پهلوی است. در نهایت؛ عارف اساساً با هر نوع حکومت استبداد، چه قاجار، چه پهلوی، مشکل داشت. 
او معتقد بود که ایران تنها زمانی پیشرفت می‌کند که مردم آزاد، آگاه و صاحب حق تعیین سرنوشت باشند.