چه بسا امتیازاتی که ما بر دشمن پیدا می‌کنیم، امتیازاتی عاریتی هستند و از آن خود ما نیستند. داشتن دست و پای محکم‌تر هنر نیست، بلکه خاص حمالان است، چابک و ورزیده بودن یک صفت بی‌جان و جسمانی‌ست. گیر انداختن دشمن در گوشه‌ای و خیره کردن او با نور آفتاب کار تصادف است. مهارت در شمشیربازی، کار دانش و فن است و ممکن است آدمی ترسو و هیچ و پوچ در شمشیر‌بازی پیروز شود. احترام و ارزش انسان به قلب و اراده‌اش است، احترام حقیقی او در آنجاست. شجاعت استحکام دست و پا نیست‌، بلکه در جرأت و روحیه است. شجاعت در ارزش اسب ما یا سلاح‌های ما نیست، بلکه در ارزش خود ماست. کسی که مصرانه جنگیده و به زمین افتاده است. «اگر افتاد، روی زانو می‌جنگد.» کسی که در برابر تهدید مرگ، به هیچ قیمتی اطمینان خود را از دست نمی‌دهد و نگاه‌های نافذ و تحقیر‌آمیزش را در چشم دشمن می‌دوزد و جان می‌سپارد، مغلوب ما نشده، بلکه مغلوب سرنوشت شده است. کشته شده ولی شکست نخورده است.
گاهی شجاع‌ترین جنگجویان، بد‌طالع‌ترین آنهاست...

-تتبعات مونتنی