بعضی دخترا از بچگی یاد می‌گیرن که برای دوست‌داشتنی بودن، باید دختر خوبی باشن.

بزرگ که می‌شن، حتی وقتی از چیزی ناراحتن، اول به این فکر می‌کنن که نکنه با ناراحت شدنشون کسی رو ناراحت کنن.


دختری که همیشه همه رو درک می‌کنه، ممکنه بیشتر از همه به کسی نیاز داشته باشه که یک بار هم خودش رو درک کنه.


یکی از سخت‌ترین چیزها برای دختری که همیشه سعی کرده آدم خوبی باشه، اینه که بفهمه ناراحت شدن دیگران لزوماً به معنی اشتباه کردن اون نیست.

گاهی فقط برای اولین بار، برخلاف انتظارشون رفتار کرده.


اگه دختری هستی که برای نه گفتن باید ساعت‌ها خودت رو توجیه کنی، اگه بعد از هر مخالفتی احساس گناه می‌کنی و اگه از ناراحت شدن دیگران بیشتر از ناراحتی خودت می‌ترسی، شاید مسئله فقط مهربون بودن نباشه.

شاید یاد گرفتی برای حفظ رابطه، از خودت بگذری.


دختری که همیشه دختر خوبیه، گاهی فقط دختریه که هنوز یاد نگرفته می‌تونه دیگران رو ناامید کنه و همچنان آدم دوست‌داشتنی‌ای باشه.


شاید یکی از نشونه‌های بزرگ شدن این باشه که بتونی آدم مهربونی بمونی، بدون اینکه مسئول خوشحال نگه داشتن همه باشی.

اینکه بتونی کسی رو دوست داشته باشی، بدون اینکه برای موندنش از خودت دست بکشی.


یه جایی از زندگی باید از خودت بپرسی: من واقعاً آدم مهربونیم، یا از اینکه آدم بدی به نظر برسم می‌ترسم؟

چون این دو تا همیشه یکی نیستن.


برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی
@sepblogbook
پیام بدهید

.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•