📃 #یادداشت
🏡خانه باید قدرتمند باشد!


💢 خانه یا کانتینر؟ چرا خانه های ۲۵ متری؟ برای جوانان یا سرمایه‌داری؟
نگاهمان را از هر جهت که به سوی این تیترها می‌بریم، به سوی یک یک بحث‌ها و فریادها و پریشانی‌ها، سوال‌ها بیشتر و بیشتر به ذهنمان حمله می‌کنند. برای ساکت کردن علامت سوال ذهنم، جواب های عجیب و غریب را به سوی سوال‌ها روانه می‌کنم اما...
گویی تراکم جمعیت در شهر تهران، به جای این‌که ذهن مسئولین را به سوی راهی برای سر و سامان دادن به انبوه جمعیت حاضر در شهر سوق دهد، با ایده‌هایی کیفیت زندگی را هدف گرفته است. اگر به جای ترویج این سبک زندگی ماشینی، فکری به حال گسترش وسعت شهرها می‌شد، شاید لزوم چنین تراکمی در خانه و زندگی وجود نداشته باشد. چرا به جای روی هم تلنبار کردن جمعیت و به هر شکل و طریقی جا دادنشان در کلان شهرها، به آزاد سازی مرزی شهرها و زمین‌های خالی فکر نمی‌شود؟ آیا واقعا با وجود مساحت بالای زمین‌های ایران به نسبت جمعیت، امکان توسعه شهر با وجود حفظ کیفیت زندگی مردم نیست؟ حال این‌که زندگی متراکم، اقتضای طبیعت و فرهنگ ایران زمین نمی‌باشد... آیا به این فکر شده است که رونق این خانه‌ها، چه فرهنگی را همراه خود می‌آورد؟
💢 از آنجا که املاک خوردتر (‌با متراژ پایین‌تر) لقمه هایی راحت تر از خانه‌های با متراژ بالا برای به نقدینگی رسیدن هستند، محبوبیت بیشتری در قلب اقتصاد سرمایه‌داری پیدا کرده و آنگاه، ارزش بیشتری پیدا می‌کنند. ریشه‌ای می‌شود که در بازار مسکن می‌پیچد و با جهشی بزرگ، قیمت های نجومی را نجومی تر می کند. کسی به دامنه تاثیری رفتاری و فرهنگی آن اندیشیده است یا نکند ردپای منفعت بسیاری چنین طرحی را لقمه گرفته است؟
💢 با کم شدن متراژ و وسعت خانه، که مانند حصاری در اطراف خانواده ها که همان قلب تپنده جامعه خانواده هستند، اکثر کاربری‌های خانه‌های اصیل با فرهنگ ایرانی، تفریحات، دید و بازدید، تربیت و به معنای اصل کلمه جریان زندگی(!) به شهر و خارج از چهاردیواری همیشه امن زندگی منتقل می‌شود و این چیزی نیست جز تکه ای از پازلِ دنیای سرد و خشن سرمایه داری! و با این وجود ادعای تسهیل ازدواج سر داده می‌شود...
💢 در این بین اگر حرف از تسهیل ازدواج در جوانان باشد، خانه ای با چنین متراژ در قیمت یک میلیارد تومان، نه تنها کمکی به ازدواج آسان نمی‌کند، بلکه خود، روح زندگی در زوج های جوان را هدف گرفته است! آزادی در شور و حال، آزادی روحی را هدف گرفته است... در به اصطلاح، میکروآپارتمان های ۲۵ متری قفس مانند، چه بر سر فرهنگ، اقتصاد، دارایی می‌آید؟ در واقع قیمت پیشنهادی این خانه‌ها نمی‌تواند کمکی به خرید خانه (بخوانید کبریتی مجلل) توسط زوج های جوان کند و صرفا قصد به رسمیت بخشیدن بیشتر به زندگی ماشینی را دارد. اگر واقعا هدف کمک به ازدواج جوانان است، آیا فکری برای مشکلات فرهنگی و گاها توقعات نامعقول خانواده‌ها شده؟ خانواده هایی که به اشتباه، خیر و صلاح را در خانه لوکس، ماشین مدل بالا، جهیزیه و سرویس چوب آنتیک می‌بیند... خانه های ۲۵ متری کدام یک از این گره ها را باز می کند؟ کجای پازل مشکلات جوانان قرار دارد؟ در شهری که خانواده‌ها در لانه‌ هایی روی هم تلنبار شده، زندگی که نه، تنها نفس می‌کشند، چگونه می‌شود حرف از ساخت یک تمدن زد؟ قیمت نجومی به نسبت متراژ، گرفتن آزادی بیست و چهار ساعته، سوق دادن هرچه بیشتر جامعه به نفع قشر مرفه یا همان دامن زدن به نظام سرمایه‌داری، پایه هایی برای ساختن شهری رو به جلو است یا گسترش کلان شهرها در جهت تسهیل دسترسی به زمین و ساخت خانه ها؛ با متراژی که حداقل شبیه به یک سلول نباشد؟ اگر این تمدن باشد، در چنین تمدنی تنها درجا زدن امکان پذیر است و خدمت به سرمایه و سرمایه داری...

🖋به قلم فاطمه غریب، کارشناسی مهندسی دریا

🆔 @sedaaa_aut