📝#یادداشت | انتخاب ما

❌ انتشار به مناسبت روز دختران مهندس ❌

🔻 تابه‌حال اسم تنش پنهان را شنیده‌اید؟
تنش پنهان، همان چیزی است که ما مهندسان دختر تقریبا هر روز در کلاس یا کارگاه یا در زمان کارآموزی و یا در محل کارمان تجربه می‌کنیم و به ما حس خستگی و دل‌زدگی می‌دهد.

🔻خیلی از ما، صرفا به جهت علاقه و گرایشی که به رشته‌مان داشتیم، وارد این دانشگاه شدیم. مثلا حالِ برخی وقتی خوب می‌شود که بتوانند الگوریتم پیچیده‌ای بنویسند و یا برخی دیگر وقتی آچار دست بگیرند و موتور خودرویی را باز کنند. برخی دیگرمان، عاشق کلنجار رفتن با لحیم و بردهای الکترونیکی‌اند و گروهی دیگر دنبال تار و پودهای عجیب و غریبی‌اند که می‌خواهند از ذهنشان به درون ماشین‌های دوخت بفرستند.
واقعیتش را بخواهید خیلی از همین ماهای عاشق رشته‌مان خسته می‌شویم، دل‌زده می‌شویم، و با خودمان فکر می‌کنیم که نکند اشتباه کرده‌ایم؛ اما چرا خسته می‌شویم؟
این خستگی حاصل همان تنش پنهانی است که در موردش صحبت کردیم.

🔻حال یکی از کارگاه‌های دانشگاه را بررسی کنیم؛ وارد اتاق کارگاه که می‌شوی، روبه‌رویت میزی قرار دارد که ارتفاعش، بر اساس استانداردهای موجود تعیین شده‌است. دستکش و روپوشی به تو داده می‌شود که آنها نیز بر اساس استانداردهای موجود سایزبندی شده‌اند.
اما تابه‌حال برای‌تان سوال شده که این "استانداردهای موجود" بر چه اساسی تعیین می‌شوند؟ چه کسانی مورد بررسی قرار می‌گیرند تا با توجه به قد، ابعاد دست و سایز بدن آن‌ها، این استانداردها تعیین شوند؟ بله جواب مشخص است: "آقایان"

🔻حال اساتیدمان را بررسی کنیم؛ استادی که به‌دنبال دانشجویان برتر می‌گردد، تا آن‌ها را وارد بازار کار کند. در شرایط یکسان احتمال اینکه ما به عنوان دختر انتخاب شویم، بسیار کمتر است، چرا که حتی اگر استادمان تحت تاثیر تفکراتی از قبیل «پسرانه بودن رشته‌های مهندسی» قرار نداشته باشد، بازار کار و جامعه قطعا تحت تاثیر این تفکرات هستند. جامعه‌ای که با تفکر "پسرها شیرند و دخترها خرگوش" بزرگ شده‌باشد، نمی‌تواند بپذیرد که دختران در رشته‌های مهندسی حضور داشته باشند، دیده شوند و به موفقیت برسند.

🔻بیایید از این هم گذر کنیم. دختری را در نظر بگیرید که پس از عبور از تمام این سختی‌ها وارد بازار کار شده‌است. دختری که به عنوان یک مهندس در یک شرکت استخدام شده‌است. از استانداردهای میز و صندلی که او باید از آن‌ها استفاده کند، می‌گذریم؛ استاندارد ساعت کاری را نگاه کنید. آیا شرایط فیزیکی، جسمی و روحی یک زن در ایجاد این استانداردها برای او دیده شده‌است؟ آیا اصلا آرامش روان او برای کارفرمایش و برای همکاران مردش اهمیت دارد؟ آیا آن‌ها در برخوردشان با او و در مسئولیت‌دهی به او، به این نکات توجه می‌کنند؟ آیا کسی اهمیت می.دهد که حقوق دریافتی او نسبت به مردان همکارش کمتر است؟ آیا کسی از نگرانی‌ها و استرس‌های او برای زمانی که بخواهد نقش همسری و مادری را قبول کند اطلاع دارد؟ اصلا چرا زنان به دلیل مادر شدن که ویژگی ممتاز آنان است، باید در محیط کار تحقیر شوند، مورد بازخواست قرار بگیرند و یا حتی اخراج شوند؟
چرا اگر دانشجویی فرزند داشته باشد، اساتید با او طوری برخورد می‌کنند که انگار گناهی نابخشودنی مرتکب شده و اصلا نمی‌تواند به موفقیت برسد و او را جدی نمی‌گیرند؟

🔻می‌دانید، مسئله اینجاست که چرا انتخاب‌های ما دختران در هر سطحی که باشد، باید منطبق بر استانداردهایی باشد که «مردان، برای مردان» تعیین کرده‌اند؟ چرا انتخاب‌های ما مورد قبول واقع نمی‌شود و ما باید انتخابی داشته باشیم که مردان آن را قبول داشته باشند؟
آیا جامعه و دانشگاه نباید به این فکر کنند که یک دختر مهندس، چه در محیط آموزشی و چه در محیط کاری، چه امکانات متفاوتی احتیاج دارد؟ چرا همه چیز باید مردانه باشد و دختران خودشان را با این مردانه بودن‌ها وفق دهند؟ آیا وقت ایجاد ساختار زنانه در همه ابعاد فرا نرسیده‌است؟ آیا اصلا وقت فکر کردن به این «ساختار زنانه» فرا نرسیده‌است؟!

🔻ما دختران متفاوت‌ایم و این تفاوت را دوست داریم؛ ما دختران به زیرساخت‌های متفاوتی احتیاج داریم؛ ما دختران انتخاب‌های خودمان را داریم و جامعه نه‌تنها باید پذیرای انتخاب‌های ما باشد، بلکه باید بستر موفقیت ما را نیز فراهم کند.
اگر انتخاب ما مادر شدن است، جامعه باید به بهترین نحو پذیرای آن باشد و به ما در مادری کمک کند. اگر انتخاب ما مهندس بودن است، جامعه باید پذیرای آن باشد و به ما کمک کند. اگر انتخاب ما خانه‌دار بودن است، جامعه باید پذیرای آن باشد و زیرساخت‌های لازم را فراهم کند.
ما به عنوان نیمی از جامعه حق انتخاب خودمان را داریم!

🌱 منتشر شده در شماره ۳۳ #نشریه_صدااا

لینک نشریه: https://t.me/sedaaa_aut/166

🆔 @sedaaa_aut
🆔 @AnjomanEslami_AUT