افرادی که اختلال روان‌پزشکی دارند، بیشتر احتمال دارد با کسی که همان اختلال را دارد ازدواج کنند تا با کسی که چنین اختلالی ندارد.
این الگو در فرهنگ‌ها و نسل‌های مختلف دیده شده و ادامه دارد.

مقاله مطالعه در مجله‌ی Nature Human Behaviour منتشر شده است و نزدیک به ۱۵ میلیون نفر از تایوان، دانمارک و سوئد بررسی شده‌اند تا مشخص شود چه نسبتی از افراد در بین زوجها یکی از ۹ اختلال روان‌پزشکی اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی، افسردگی، اضطراب، اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD)، اوتیسم، اختلال وسواس جبری (OCD)، اختلال مصرف مواد و بی‌اشتهایی عصبی را داشته‌اند.

نتیجه‌ی مهم این مطالعه این است که این الگو در کشورهای مختلف، فرهنگ‌های مختلف و البته نسل‌های مختلف برقرار است. حتی تغییرات در مراقبت‌های روان‌پزشکی طی ۵۰ سال گذشته هم نتوانسته این روند را تغییر دهد.

چند فرضیه برای این موضوع مطرح شده است. افراد ممکن است به کسانی جذب شوند که شبیه خودشان هستند. شاید به دلیل تجربه‌های مشترک، یکدیگر را بهتر درک می‌کنند و بنابراین جذب هم می‌شوند. از طرفی زندگی در یک محیط مشترک می‌تواند همسران را شبیه هم کند (همگرایی). همین طور انگ اجتماعی مرتبط با داشتن اختلال روان‌پزشکی، انتخاب‌های فرد برای همسر را محدود می‌کند.

گزارش نیچر: لینک

دسترسی به مقاله: لینک

@Scientometric