نقش مداخلات دارویی و تهاجمی در بقای بیماران با سکته قلبی

در طول تاریخ پزشکی، فقط دو بار علت اصلی مرگ تغییر کرده است. اوایل قرن بیستم، بیماری‌های مزمن مانند بیماری‌های قلبی جایگزین بیماری‌های عفونی به عنوان علت اصلی مرگ شدند و این تغییر باعث افزایش طول عمر شد.
مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی در دهه ۱۹۶۰ به اوج رسید و از آن زمان کاهش یافت.

اکنون، مرگ و میر ناشی از سرطان جایگزین مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی شده و این تغییر هم با افزایش طول عمر همراه بوده است. ( دو مورد گذار اپیدمیولوژیک یا epidemiologic transition)

سوال اینجاست که چقدر از کاهش مرگ و میر قلبی به دلیل تغییراتی مثل ترک سیگار، کنترل فشار و چربی خون بوده و چقدر به دلیل درمان‌های حاد و مزمن بیماری‌های قلبی مثل PCI بوده است؟


مطالعه جدیدی در مجله Journal of the American College of Cardiology منتشر شده و فواید پایدار مداخله کرونری از راه پوست (PCI) در مدیریت سکته حاد قلیی و همچنین نقش مهم درمان دارویی مبتنی بر دستورالعمل‌ها در پیشگیری ثانویه را برجسته می‌کند. همچنین نشان می‌دهد که احتمالا هنوز می‌توانیم با استفاده از درمان‌های دارویی مبتنی بر دستورالعمل‌ها و بهود پیشگیری اولیه برای بیماران در معرض خطر، به بهبود وضعیت بقا و سلامت بیماران کمک کنیم.

مطالعه جدید نشان داده که اگر چه مرگ و میر در فاصله زمانی زمانی سه ماه اول بعد از سکته قلبی (و مخصوصا ۳۰ روز اول آن) بالاست، اما مرگ و میر ده ساله در افرادی که بعد از این سه ماه اول زنده‌ مانده‌اند، تنها اندکی بالاتر از جمعیت عادی جامعه است. (تاثیر درمان دارویی و تهاجمی PCI)

در این مطالعه مشاهده ای، محققین نزدیک به ۱۹ هزار بیمار که برای اولین بار به سکته حاد قلبی با بالا رفتن قطعه ST در نوار قلب (STEMI) دچار شده‌ و تحت مداخله کرونری از طریق پوست (PCI) قرار گرفته‌ بودند را بررسی کرده‌اند. برای گروه کنترل (حدود ۹۴ هزار نفر) هر بیمار با پنج فرد از نظر سن و جنس و سابقه بیماری زمینه‌ای ‌مچ شده ‌اند.

مرگ و میر ناشی از STEMI در سه ماه اول و مخصوصا در ۳۰ روز اول، به شکل قابل توجهی از گروه کنترل بیشتر بوده است. اما در مقایسه افرادی که بعد از این سه ماه زنده مانده‌اند، مرگ و میر تا ده سال بعد، فقط یه میزان کمی بالاتر از گروه کنترل بوده (۲۶/۵٪ در گروه سکته قلبی و ۲۴/۵٪ در گروه کنترل) است.

همین طور در فاصله زمانی سه ماهه اول تا ده سال، مرگ و میر در افراد با سن کمتر از ۶۵ سال، ادامه مصرف سیگار، خانمها و افراد با دیابت، پرفشاری خون، نارسایی قلبی و درگیری چند عروقی بیشتر بوده است.

در زمان سکته، کمتر از ۲۰٪ از بیماران در زمان سکته قلبی از داروهای استاتین، آسپرین یا بتابلاکر استفاده می‌کرده‌اند. فقط ۱۳/۶ درصد از استاتین استفاده می‌کرده‌اند و ۴۰٪ هم مصرف سیگار داشته‌اند. به نظر می‌رسد اینجا برای کاهش مرگ و میر بالای ۹۰ روز اول، نفش پیشگیری اولیه (Primary Prevention) مخصوصا در گروهای مورد اشاره با مرگ بالاتر بسیار مهم است.

نکته آخر در مورد مطالعه این که داده‌های آن از یک رجیستری از دانمارک است و این هم نقش رجیستری ها برای طراحی و اجرای چنین مطالعات بزرگی را نشان می‌دهد.


دسترسی به متن کامل مقاله: لینک

سرمقاله مربوط به مطالعه: لینک

@Scientometric