نکاتی از بیانیه وزارت اطلاعات در مورد حوادث مسومیت های دانش آموزی:


هیچ‌گونه ماده سمی که قابلیت ایجاد مسمومیت را دارا باشد، مشاهده نشده است.

در ایجاد یا القای بدحالی در آموزشگاه‌های مختلف کشور ۵ دسته از عوامل کشف شدند:
۱- بمبک بدبو
۲- افشانه‌های اشک‌آور و گاز فلفل و نظایر آن
۳- ایجاد هراس توسط عاملِ بودار در محیط یا اطراف آن (مثل پرکردن گاز خودرو با روش‌های دستی و غیراستاندارد، قطع و وصل گاز شهری و نشتی مقداری گاز در محیط، و …)
۴- استفاده از یک یا تعدای از شیوه های قبلی با هدف ضد امنیتی و ضد مردمی
۵- هراس جمعی (تعدادی از حاذق‌ترین پزشکان و روان‌شناسان ایرانی، فرضیه‌ی هراسِ جمعی را مطرح نمودند. بررسی‌های دقیق میدانی، آزمایشگاهی و معاینات بالینی صحت این فرضیه را برای تعداد قابل توجهی از مدارس اثبات نمود.)


هیچ مورد فوتی یا عوارض جسمانی مانا و بلند مدت وجود نداشته است.

میانگین حضور مراجعین در درمانگاه‌ها حدود دو ساعت بوده است و تعداد بسیار اندکی از آن‌ها بستری کوتاه مدت شده‌اند (آن‌هم به‌دلیل اضطراب).

۸۶% از مدارس اعلام کننده‌ی بدحالی، دخترانه و ۱۴% پسرانه بوده‌اند. به ترتیب: ۶۸% مقطع متوسطه دوم، ۱۶% مقطع ابتدایی، ۱۵% مقطع متوسطه اول و ۱% خوابگاه دانشجویی دختران بوده‌اند.

بیشترین تعداد دانش‌آموز به‌لحاظ اعلام مسمومیت استانِ خوزستان و کمترین تعداد دانش‌آموز در استانِ خراسان جنوبی بوده است.


اولین گزارش اعلام مسمومیت در تاریخ ۱۵ آبان ماه ۱۴۰۱ از شهرستان نور استان مازندران به ثبت رسیده است.
(همایون سامه‌یح‌نجف‌آبادی، عضو کمیسیون بهداشت مجلس گفته بودند که اولین تجربه در یزد بوده است)

در گزارش وزارت اطلاعات صحبتی از بستری در ICU که در خبرگزاری های رسمی آمده بود نشده است.
قبل تر وزیر بهداشت، رئیس کمیسیون آموزش مجلس، نایب رئیس کمیسیون بهداشت مجلس و همین طور عضو دیگری از کمیسیون بهداشت مجلس، از سم، سم بسیار خفیف، گاز N2، استنشاقی بودن عامل مسمومیت، ترکیبی و تلفیفی بودن گاز و غیر قابل انکار بودن مسمومیت گفته‌ بودند. در مورد نوع ماده مورد استفاده، در خبرگزاری های رسمی کشور و بر اساس صحبت مسئولین مواردی مثل گاز نیتروژن و پرتاب آن، پرتاب مواد محترفه بدبو، نفتالین، برنج و سم بسیار خفیف مطرح شده بود. گزارش وزارت بهداشت و دبیر علمی کمیته مربوطه هم (دکتر قانعی) به وجود ماده محرک (چند نوع) اشاره کرده بود.

@Scientometric