💢 ژورنال‌نویسی می‌تواند مغز ما را دستخوش تغییر کند


نتایج یک مطالعه نشان داد داوطلبانی که تجربیات منفی زندگی‌شان را به‌مدت سه روز با زبانی صریح و بدون سانسور روی کاغذ آوردند، در ماه‌های آتی کمتر با مراکز درمانی سروکار پیدا کردند؛ اما داوطلبانی که درباره مسائل پیش‌پاافتاده ژورنال‌نویسی کردند، چنین نتیجه‌ای نگرفتند.

ژورنال‌نویسی از بسیاری جهات همان برچسب‌گذاری هیجانی است، با این تفاوت که به‌جای یک کلمه باید به‌اندازه یک صفحه بنویسید.

در مطالعه مشابهی که درباره برچسب‌گذاری هیجانی انجام گرفته است، داوطلبانی که مغز آن‌ها در توصیف احساسات‌شان فعال‌تر بود، تا سه ماه تحت تأثیر نتایج این کار قرار داشتند.داوطلبان از کاهش اضطراب، افسردگی و ناراحتی‌های جسمانی و افزایش سطح رضایت از زندگی خبر دادند.

پژوهش دیگری نشان داد که وقتی داوطلبان خود را به اسم خطاب می‌کنند، سیگنال‌های استرس مغز در کسری از ثانیه ضعیف‌تر می‌شوند. این کار تلاش ذهنی خاصی نمی‌طلبد. تنها اتفاقی که رخ داد، این بود که داوطلبان کمی از خودشان فاصله گرفتند.این ایده ریشه در حکمتی باستانی دارد.

ما در گره‌گشایی از کار دیگران فوق‌العاده عمل می‌کنیم، اما در مورد خودمان عملکرد ضعیفی داریم‌. وقتی دوست‌مان تماس می‌گیرد و از مشکل خود می‌گوید، پاسخ درست خیلی زود به ذهن‌مان متبادر می‌شود. اما وقتی همان مشکل گریبان‌گیر خودمان می‌شود، مستأصل می‌شویم.

روان‌شناس‌ها به این پدیده «پارادوکس سلیمان» می‌گویند؛ پادشاهی که به خردمندی شهرت داشت، اما نمی‌توانست از این عقل و خرد در امور شخصی‌ خود استفاده کند.

نتایج یک مطالعه نشان داد افرادی که داشته‌های خود را هفته‌ای یک‌بار روی کاغذ می‌آوردند، با بهبود احساس رضایت از زندگی مواجه شدند. اما افرادی که هفته‌ای سه مرتبه دست به این کار می‌زدند، چنین نتیجه‌ای نگرفتند و بعضاً احساس بدتری داشتند. تکرار زیاد باعث می‌شود فعالیت مربوطه به رفتاری خودبه‌خودی و بی‌اهمیت تبدیل شود و مغز دیگر متوجه تأثیر آن نشود.

بد نیست بدانید که معروف‌ترین ژورنال‌نویسی تاریخ اصلاً با این هدف انجام نشده که دیگران آن را بخوانند. مارکوس آئورلیوس در دوران جنگ و همه‌گیری ژورنال‌نویسی می‌کرد تا همیشه ثابت‌قدم بماند و عملکرد بهتر و شایسته‌تری داشته باشد.

و هرگز قصد انتشار این یادداشت‌ها را نداشت، اما نوشته‌های آئورلیوس قرن‌ها بعد با عنوان «تأملات» منتشر شدند. مردم هنوز سراغ نوشته‌های او می‌روند تا کمتر احساس تنهایی کنند.

او از مهم‌ترین مزیت ژورنال‌نویسی بهره می‌گرفت: استفاده از نوشتن برای نظم‌دادن به افکار و حفظ آرامش. شما هم می‌توانید انجامش دهید. کار خاصی نیست، اما تأثیر قابل‌توجهی رویتان می‌گذارد.

بیشتر در کامنت

🆔@ScientificDialectics