💢 نقطه‌ضعف پنهان مغز جوان: وقتی انعطاف‌پذیری به ضرر آن می‌شود

مطالعه‌ای تازه نشان می‌دهد همان ویژگی‌ای که مغزهای جوان را انعطاف‌پذیر می‌کند، ممکن است احتمال تبدیل آسیب به یک شبکه بیمارگون پایدار را نیز بیشتر کند.

مغزهای جوان انعطاف‌پذیرند. آنها به‌راحتی خود را سازگار می‌کنند و ارتباط‌های جدید شکل می‌دهند.

وقتی مشکلی پیش می‌آید، این طور فرض می‌شود که مغز جوان‌تر فضای بیشتری برای سازمان‌دهی دوباره خود و جبران آسیب دارد.

در حالی که موش‌های جوان‌تر دیرتر دچار صرع شدند، وقتی این روند آغاز شد، بار تشنج در آنها به‌طور قابل توجهی بیشتر شد.

در مقابل، موش‌های مسن‌تر بیشتر احتمال داشت که زودتر بعد از آسیب نشانه‌های فعالیت تشنجی نشان دهند، اما در مجموع با بروز و بار کمتری از صرع پس از سانحه روبه‌رو بودند.

به‌عبارت دیگر، مغز جوان ممکن است به‌دلیل توانایی مغز در تغییر ارتباط‌ها و سازمان خود در پاسخ به تجربه یا آسیب، بهتر به صدمه واکنش نشان دهد، اما همین ویژگی می‌تواند ارتباط‌های غیرطبیعی‌ای ایجاد کند که به شکل‌گیری شبکه‌های تشنج‌زا کمک می‌کند.

حافظه داستان دیگری است .موش‌های مسن‌تر در واقع در برخی شاخص‌های عملکرد حرکتی، سریع‌تر بهبود نشان دادند. با این حال، پیری هزینه‌های خاص خود را داشت.

حیوانات مسن‌تر نشانه‌های شدیدتری از التهاب‌عصبی و بازسازی غیرطبیعی مدارهای عصبی نشان دادند و در حفظ حافظه بلندمدت با مشکلات بیشتری مواجه بودند.ردی گفت: «پیری مسیر بهبود را تغییر داد، نه اینکه صرفا روند بهبود را دشوارتر کند.

مغزهای مسن کمتر مستعد فعالیت‌های تشنجی مزمن به نظر می‌رسند، اما همچنان از جهات دیگر، به‌ویژه در زمینه حافظه و عملکرد شناختی، آسیب‌پذیر باقی می‌مانند.»

این یافته‌ها نشان می‌دهد پیامدهای بلندمدت آسیب مغزی فقط به میزان صدمه فیزیکی بستگی ندارد، بلکه به نحوه واکنش مغز به این آسیب در گذر زمان هم مربوط است.

بیشتر در کامنت

🆔@ScientificDialectics