قسمت دوم | سه موزه، سه روایت از داروین
🔍 اما اگر یک موزه بخواهد درباره چنین موضوعی با مردم گفتوگو کند، باید چه کند؟ به سراغ جنجالها برود یا تلاش کند چارچوب دیگری برای گفتوگو بسازد؟
سال ۲۰۰۹ فرصت کمنظیری برای پاسخ به این پرسش پدید آمد؛ سالی که هم دویستمین سال تولد چارلز داروین بود و هم صد و پنجاهمین سال انتشار خاستگاه گونهها.
✨ سه کشور اسکاندیناوی، دانمارک، سوئد و نروژ، که از جهات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی شباهت زیادی به یکدیگر داشتند، تصمیم گرفتند این مناسبت را به سه شکل کاملاً متفاوت برگزار کنند.
🦖 موزه تاریخ طبیعی سوئد تقریباً ماجرا را در فضای دانشگاهی نگه داشت: یک سمپوزیوم پژوهشی با حضور چهرهای مانند ادوارد ویلسون و فعالیت عمومی بسیار محدود.
موزه تاریخ طبیعی اسلو در نروژ سراغ نمایشگاهی موقت رفت، با عنوانی که خودش یک جنجال آماده بود:
«آیا میتوانیم داروین را ببخشیم؟»
🔦 در مرکز نمایشگاه هم فسیلی کوچک اما بسیار خبرساز قرار داشت؛ نخستی باستانیای که جهان خیلی زود او را با نام «آیدا» شناخت.
اما موزه تاریخ طبیعی دانمارک تصمیم دیگری گرفت.
به جای یک نمایشگاه یا یک رویداد، مجموعهای بههمپیوسته ساخت:
گالری دائمی ۵۰۰ مترمربعی درباره تکامل، وبسایت آموزشی، برنامهای برای مدارس، سخنرانیهای عمومی، کتاب، ترجمه جدید خاستگاه گونهها و یک کنفرانس علمی بینالمللی.📜 به این ترتیب، سه موزه در سه کشور نسبتاً مشابه، در برابر یک موضوع واحد و یک مناسبت واحد، سه رویکرد کاملاً متفاوت برای گفتوگو با جامعه انتخاب کردند.
اما تفاوت این رویکردها فقط در شکل برگزاری مراسم نبود؛ بلکه در نوع رابطهای بود که هر موزه میان علم، مخاطب و رسانه ایجاد کرد.
ادامه در قسمت سوم...
👥 سایکامیت
🌐 تلگرام | لینکدین