(Public Participation/ Public Engagement Model)✒️ مدل مشارکت عمومی بر این ایده استوار است که مسئلهٔ اصلی در رابطهٔ علم و جامعه نه صرفاً کمبود دانش، بلکه کمبود اعتماد و مشارکت اجتماعی در تصمیم گیری علمی و فناورانه است.
🔍 این مدل، بر مجموعهای از سازوکارها و فعالیتها تمرکز دارد که هدف آنها درگیر کردن مستقیم شهروندان در فرایندهای مرتبط با سیاست علم و فناوری است؛
از جمله: کنفرانسهای اجماعی، هیئتهای شهروندی، داوریهای شهروندی، ارزیابیهای فناورانهٔ مبتنی بر گفتوگو ...
🖇️ فرض اصلی این رویکرد آن است که مشارکت فعال مردم در بحث و تصمیمگیری میتواند به افزایش مشروعیت، اعتماد اجتماعی ، و پذیرش سیاستهای علمی منجر شود.
✒️لوونشتاین توضیح میدهد که این مدل گاه با تعهدی سیاسی به «دموکراتیککردن علم» همراه است؛
یعنی کاستن از انحصار نخبگان علمی و سیاسی و واگذاری بخشی از قدرت تصمیمگیری به عموم مردم.
📎 بااینحال، همهٔ نسخههای این مدل الزاماً به دنبال واگذاری کامل کنترل نیستند؛ برای مثال، در بریتانیا این رویکرد اغلب «مدل گفتوگو» نامیده میشود و هدف آن دریافت نظر عمومی بدون انتقال کامل قدرت تصمیم گیری است.
منتقدان مدل مشارکت عمومی، آن را به تمرکز بیشازحد بر فرایند بهجای محتوای علمی، محدود بودن دامنهٔ مشارکت به گروههای کوچک، و گاه داشتن سوگیری
📍 بااینوجود، طرفداران این مدل استدلال میکنند که سایر مدلها نیز به همان اندازه سیاسی اند، زیرا مسئلهٔ درک عمومی را به افراد نسبت میدهند و روابط اجتماعی و قدرت را نادیده میگیرند.
📌منبع
👥 سایکامیت
🌐 تلگرام | لینکدین