ادامه...
چشم‌های مرکب مگس از هزاران واحد بینایی تشکیل شده‌اند و تغییرات سریع محیط را با سرعت بالایی ثبت می‌کنند. دستگاه عصبی آن نیز این اطلاعات را بسیار سریع پردازش کرده و فرمان فرار می‌دهد.
جالب‌تر اینکه مگس روی پاهایش گیرنده‌های شیمیایی دارد و می‌تواند هنگام تماس با سطح، ترکیبات مختلف را تشخیص دهد.
مگس دندان ندارد. برای تغذیه، ترشحات گوارشی را روی غذای جامد می‌ریزد تا آن را نرم و تجزیه کند و سپس مواد غذایی مایع‌شده را می‌مکد.
اما نکته مهم‌تر، فرگشت یا تکامل است. مگس‌ها در طول نسل‌های بسیار زیاد با فشارهای محیطی و شکارچیان مختلف روبه‌رو بوده‌اند. آن مگس‌هایی که اندکی سریع‌تر خطر را تشخیص می‌دادند و بهتر فرار می‌کردند، احتمال بیشتری برای زنده‌ماندن و تولیدمثل داشتند. همین تفاوت‌های کوچک، نسل به نسل انباشته شده و به شکل‌گیری توانایی‌های امروزی کمک کرده است.
پس وقتی یک مگس در کسری از ثانیه از دست شما فرار می‌کند، در واقع نتیجه میلیون‌ها سال انتخاب طبیعی را در برابر چشمان خود می‌بینید. 🪰🧬
و البته ادعای معروف «یک بال مگس پر از باکتری و بال دیگر دارای آنتی‌بیوتیک طبیعی است» کاملا غلط و هیچگاه پشتوانه علمی معتبر ندارد😀
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
Post #23302
76