ادامه...

این رفتار را «مورچه‌مالی» (Anting) می‌نامند و زاغ‌ها از جملهٔ پرندگانی هستند که چنین رفتاری دارند. آنها ممکن است لانهٔ مورچه‌ها را به‌هم بزنند، مورچه‌ها را بردارند یا اجازه دهند مورچه‌ها روی پرهایشان حرکت کنند.

اما چرا چنین کاری می‌کنند؟
یکی از نظریه‌های مهم این است که مورچه‌ها هنگام تحریک شدن، مواد شیمیایی از خود آزاد می‌کنند؛ از جمله اسید فرمیک. این مواد ممکن است خاصیت ضدباکتریایی داشته باشند یا بعضی انگل‌ها را دور کنند و در نتیجه، نوعی تیمار شیمیایی برای پرهای پرنده ایجاد کنند. اسید فرمیک در شرایط دیگر نیز خاصیت ضد میکروبی دارد.

با این حال، دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که مورچه‌مالی فقط نوعی خوددرمانی باشد. پژوهش‌ها روی پرندگان دیگر نشان داده است که این رفتار ممکن است گاهی برای آسان‌تر و امن‌تر خوردن مورچه‌ها نیز باشد؛ چون پرنده با تحریک مورچه، باعث می‌شود مورچه ابتدا مواد دفاعی خود را آزاد کند و بعد خوردن آن برای پرنده راحت‌تر شود.

بنابراین، نکتهٔ جالب این نیست که زاغ‌ها حتماً وقتی بیمار می‌شوند، داروی خودشان را پیدا کرده‌اند.

جالب‌تر این است که آنها در روند فرگشت، رفتاری بسیار غیرعادی پیدا کرده‌اند که ممکن است هم‌زمان چند فایده داشته باشد؛ از بهداشت پرها و مقابله با انگل‌ها گرفته تا آماده‌کردن مورچه‌ها برای خوردن.

طبیعت همیشه پاسخ را فوراً در اختیار ما نمی‌گذارد، گاهی رفتار ابتدا در فرگشت شکل می‌گیرد و دانشمندان سال‌ها بعد تلاش می‌کنند بفهمند که چرا چنین رفتاری به وجود آمده است.

https://academic.oup.com/auk/article/121/4/1262/5562346?utm_source=chatgpt.com

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6000146/?utm_source=chatgpt.com

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates