ادامه...
سوزن پزشکی برای نفوذ کنترل‌شده به بافت طراحی شده است؛ اما نیش زنبور عسل کارگر ساختاری متفاوت دارد. روی دو بخش باریکِ نیش، خارهایی رو به عقب قرار گرفته‌اند که هنگام نفوذ در بافت گیر می‌کنند و به نیش اجازه می‌دهند به‌تدریج در پوست پیش برود.
هم‌زمان، زهر از میان اجزای #نیش وارد بافت می‌شود. یکی از مهم‌ترین ترکیبات آن ملیتین است؛ ماده‌ای که می‌تواند نورون‌های درد را فعال و حساس کند و با ایجاد آسیب سلولی و التهاب، درد و سوزش را افزایش دهد.
اما عجیب‌ترین بخش ماجرا اینجاست: وقتی #زنبور_عسل کارگر یک پستاندار را نیش می‌زند، خارهای نیش ممکن است در پوست گیر کنند. زنبور هنگام دورشدن، دستگاه نیش را همراه با کیسهٔ زهر و ساختارهای مرتبط از بدن خود جدا می‌کند. این دستگاه حتی پس از جداشدن نیز برای مدتی می‌تواند به تزریق زهر ادامه دهد. زنبور در نهایت بر اثر این آسیب شدید شکمی می‌میرد.
البته این ویژگی مختص همهٔ زنبورها نیست. بسیاری از زنبورهای سرخ، زنبورهای کاغذی و سایر زنبورهای خانوادهٔ Vespidae می‌توانند نیش خود را بیرون بکشند و چندین بار نیش بزنند.
پس نیش زنبور عسل فقط یک سوزن زهرآلود نیست؛ یک سامانهٔ پیچیدهٔ زیستی است که حتی پس از جداشدن از بدن زنبور می‌تواند به کار خود ادامه دهد.
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates
Post #23251
80