Вельмі неспадзявана скрозь засценкі прабіўся невялічкі твор вядомага беларускага палітвязня. На напісаны пяць год таму верш, які я прысвяціў сваёй дачцэ, нечакана адгукнуўся мой сябар, таварыш і аднадумец Ігар Аліневіч. Шчыра кажучы, гэтая сімвалічная вестачка кранула мяне да глыбіні. І я падумаў, што можа мае рыфмаванкі ўсё ж такі маюць нейкі сэнс? І недзе у шуньяце маіх выгаранняў яны аказаліся намацальнымі і патрэбнымі.

І на момант я адчуў, што вершы гучней за скрыгат заіржавелых кратаў.

Мастацтва ярчэй за недасяжны зорны россып.

Сяброўства мацней за бязглуздыя рэпрэсіі дзяржавы.