🔻صَریر کِلک🔻

🔸

و گفت:
خلق بر سه قسمند:

- گروهی‌اند با خود به جنگ برای خدای‌تعالی،

- و گروهی‌اند با خلق به جنگ برای خدای،

- و گروهی‌اند با حق به جنگ برای خود که چرا قضای تو به رضای ما نیست؟! چرا مشیت تو به مشاورت ما نیست؟!



#تذکرة_الأولیاء
#ذکر_عبدالله_التستری


@sarire_kelk

🔸

برای من خواندن اینکه شن‌های ساحل نرم است کافی نیست، می‌خواهم پاهای برهنه‌ام آن را حس کند،
معرفتی که قبل آن احساسی نباشد برایم بیهوده است!

#آندره_ژید

@sarire_kelk

🔸

که گفت در رخِ زیبا نظر خطا باشد؟

خطا بُوَد که نبینند روی زیبا را


✍ #سعدی
📸 #عکس_جعفری


@sarire_kelk

🔸

خَیْرُ الْکَلَامِ مَاقَلَّ وَ دَلّ
بهترین سُخن‌ها آن است که مُفید باشد نه که بسیار...
بعضی را شاید که سخنِ اندک مُفیدتر باشد از بسیاری. چنان که تنوری را چون آتش به غایت باشد از او مَنفعت نتوانی گرفتن و نزدیکِ او نتوانی رفتن، و از چراغی ضعیف فایده گیری، پس مقصود فایده است.


#فیه_ما_فیه
#مولانا

@sarire_kelk

🔸

ویک‌بار بیمار شد. طبیب گفت:
«پرهیز کن»
گفت:
«از چه چیز پرهیز کنم؟ از آن‌که روزیِ من است، یا از آن‌که روزیِ من نیست؟ اگر از روزی پرهیز باید کرد، نتوانم،
و اگر جز از روزی پرهیز می‌باید کردن، خودْ آن به من ندهند».

#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_شیخ_ابوبکر_شبلی


این قطعه‌ی کوتاه (در ذکر ابوبکر شبلی)، یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های توکل تام و مقام رضا در عرفان اسلامی است. این حکایت، مرز میان تدبیرِ بنده و تقدیرِ حق را به زیبایی ترسیم می‌کند.

عارف می‌خواهد بگوید که "بیماری" و "طبیب" و "پرهیز"، همگی در نظامی بزرگ‌تر به نام رزق و تقدیر تعریف می‌شوند. او نمی‌خواهد در بازیِ علت و معلولیِ دنیوی (که طبیب به آن نگاه می‌کند) شرکت کند، بلکه می‌خواهد از منظر سبب‌سازِ حقیقی به ماجرا بنگرد.

عارف می‌گوید: اگر چیزی که مقدر است، باید از آن حذر کنم، پس اراده‌ی من چگونه با اراده‌ی خدا جمع می‌شود؟ او نخواستن را بر خواستن مقدم می‌دارد. در مقام فقر، بنده به جایی می‌رسد که نه تنها چیزی برای خود نمی‌خواهد، بلکه حتی نخواستنِ چیزهایِ مقدر را هم محال می‌بیند.

او در ورایِ علت‌ها، مسبّب‌الاسباب را می‌بیند. برای او، "پرهیز" فقط یک عمل فیزیکی نیست، بلکه یک "مقام روحی" است. او با این سخن، طبیب را از سطحِ "تن" به سطحِ "جان" می‌برد.

عارفِ واصل می‌داند که "سلامتی" و "بیماری" هر دو لباس‌هایی هستند که محبوب بر تنِ عاشق می‌پوشاند. وقتی عاشق در مقام رضا قرار می‌گیرد، بیماری را به چشمِ یک موهبت یا تقدیری می‌بیند که در حالِ پاک کردنِ آینه‌ی جانِ اوست.
بنابراین، پرهیزِ عارفانه در اینجا نه به معنای نادیده گرفتنِ سلامتِ جسم، بلکه به معنای نفیِ "اضطرابِ من" است.
در این حکایت، آرامشِ مطلقِ شبلی ناشی از این است که می‌داند هیچ‌چیز، نه بیماری و نه شفا، بیرون از دایره‌ی رزقِ الهی نیست. (تسلیم محض)


@sarire_kelk

🔸

ای خدا آن کن که از تو می‌سزد
که ز هر سوراخ مارم می‌گزد

وقت، تنگ آمد مرا و یک نفس
پادشاهی کن، مرا فریاد رس

گر مرا این بار ستّاری کنی
توبه کردم من ز هر ناکردنی


#مولانا

@sarire_kelk

🔸

آندره ژید:
«بپرهیزیم از اینکه درباره‌ی مردم تنها بر مبنای لحظه‌ای از زندگی‌شان داوری کنیم...!»

👇👇👇

این سخن، دعوتی ارزشمند به پرهیز از قضاوت عجولانه است. انسان‌ها پیچیده‌اند و نمی‌توان شخصیت یا تمام زندگی‌شان را بر اساس یک رفتار، یک خطا یا یک دوره‌ی دشوار ارزیابی کرد.

بااین‌حال، این جمله نباید بهانه‌ای برای نادیده‌گرفتن مسئولیت اخلاقی یا پیامدهای رفتار افراد شود.
میان قضاوت شتاب‌زده درباره‌ی تمام شخصیت یک انسان و ارزیابی دقیقِ یک عملِ مشخص تفاوت وجود دارد. بهتر است هم زمینه و تاریخچه‌ی فرد را در نظر بگیریم و هم نسبت به آسیب‌هایی که ایجاد کرده است، بی‌تفاوت نباشیم.
ارزش‌ها و فضایل یک انسان، هرچقدر هم بزرگ باشند، مانع از خطا و پیامدهای سنگین آن نمی‌شوند.
گاهی یک بی‌احتیاطی می‌تواند به بهای جان انسانی تمام شود و گاهی یک جمله‌ی نسنجیده، زخمی روانی بر جای بگذارد که سال‌ها یا حتی تا پایان عمر باقی بماند.

@sarire_kelk

🔸

شنیدیم که در این قونیه سماع‌ها و دعوت‌ها بسیار می‌باشد. "ما رَأَینا": یعنی حالی و قالی نبود.


(شنیدیم که در این قونیه، سماع‌ها و دعوت‌ها بسیار است؛ اما ما چیزی ندیدیم؛ نه شور و جذبهٔ معنوی و درونی بود و نه سخن و گفتار قابل‌توجهی در میان بود.)




📕 #مقالات
✍ #شمس_تبریزی
ویرایش:
جعفر مدرس صادقی
چاپ بیست‌وششم ۱۴۰۴، دفتر اول، ص۱۲۳


@sarire_kelk

🔸


برای رهایی از ورطه‌ی تاریک شکّ و تردید، یا باید در زمینه‌ای به‌طور جدی تحقیق و مطالعه کنیم که به درک عمیق و فراز یقین برسیم، یا اساسا وارد حوزه‌ای نشویم که حاصلِ آن، چیزی جز دانشی اندک و نادرست نیست. چنین دانشی فقط بر شک‌وتردیدها و اما و اگرهای بیهوده‌ی ما می‌افزاید.


@sarire_kelk

🔸

بعضی‌ها گمان می‌کنند راه خداشناسی و خداپرستی، راهی بسیار آسان و هموار است؛ کافی است رو به قبله بایستی، «الله‌اکبر» بگویی، تشهد بخوانی و همه‌چیز تمام شود.

ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی
هزار نکته در این کار هست تا دانی
(حافظ)

اما حقیقت این است که حق‌شناسی و پیروی از حق کاری بسیار دشوار و طاقت‌فرساست؛ راهی پر از آزمون، تردید، لغزش و هزاران پرسش و معما.

که عشق آسان نمود اول،
ولی افتاد مشکل‌ها
(همو)

اگر راه خداشناسی و حق‌پرستی چنین ساده و بی‌دغدغه بود، پس این‌همه رسول و پیامبر، وصی و ولی، این‌همه دلیل و بیّنه، رمز و راز، پیام و پند، راه و چاه، غولان و شیاطین، دقت و درایت، جهد و آگاهی، رنج و گنج، ثواب و عقاب و آزمون‌هایی که تا قیامت ادامه دارد، برای چه بود؟

دور است سَرِ آب از این بادیه، هش‌دار
تا غولِ بیابان نفریبد به سرابت
(همو)

راه خداشناسی از مسجد و محراب آغاز می‌شود، اما در میدان زندگی، در برخورد با مردم، در داوری دربارهٔ مخالفان و در خلوتِ وجدان آدمی آزموده می‌شود.

طهارت ار نه به خونِ جگر کند عاشق
به قولِ مُفتیِ عشقش درست نیستنماز
(همو)

در مسیر عشق و دلدادگی سخنان بسیار و عربده‌های فراوانی شنیده می‌شود که گاه جان را می‌گدازد و آدمی را در کشاکشِ حقیقت و هوس، به دوراهی‌های دشوار می‌کشاند.

گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگْدازد
هر کسی عربده‌ای این‌که مَبین، آن‌که مپرس
(همو)


✍ #سیدمحسن_جعفری


@sarire_kelk

🔸

«همواره هر سخنی را دو بار بشنو؛ یک‌بار در پیِ درکِ محتوای سخن، و دیگر‌بار در شناختِ گوینده‌ی آن.»


@sarire_kelk

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو

گفتم ای دل چه مه‌ست این ، دل اشارت می‌کرد
که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو

گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است
گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد!
گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه پر نقش و خیال
خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو

گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست؟!
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو


#مولانا

@sarire_kelk

🔸


لحظه‌لحظه امتحان‌ها می‌رسد
سِرّ دل‌ها می‌نماید در جسد

#مولانا

آزمون‌های الهی پی‌درپی و لحظه‌به‌لحظه از راه می‌رسند و رازهای پنهانِ دلِ انسان را در رفتار و کردارِ ظاهری او آشکار می‌کنند.


@sarire_kelk

🔸


گفت پیغمبر که با این سه گروه
رحم آرید اَر ز سنگ‌اید و ز کوه

آنکه او بعد از رئیسی خوار شد
وآن توانگر هم که بی‌دینار شد

وآن سِوُم آن عالِمی کاندر جهان
مُبتلیٰ گردد میانِ ابلهان


#مولانا


@sarire_kelk

🔸

هر کس که استادش عشق باشد در همه‌ی جهان مشهور می‌گردد. اما آنکه با عشق بیگانه بماند در تاریکی و گمنامی می‌افتد.
اگر هنرمندان را بنگرید می‌بینید که از آنان کسانی بلندآوازه‌تر شده‌اند که شاگردیِ مکتب عشق را کرده‌اند و آن کس که دستش به دامان عشق رسید در تاریکی و گمنامی فرونمی‌غلتد.
آپولون علم طبّ و تیراندازی و پیشگویی و نویسندگی را از عشق آموخت. همچنین هفائیسیتوس هنر آهنگری، آتنه هنر بافندگی، و زئوس حکمرانی بر خدایان و انسان‌ها را. همه‌ی اینها شاگرد مکتب عشقند و از این جهت است که چون عشقِ به زیبایی در میان خدایان به وجود آمد، کارشان نظام گرفت. زیرا عشق همیشه از پلشتی گریزان است. و روشن است که عشق به زیبایی بود که چنین کرد.



📕 #رساله_ضیافت
"یا سخن در خصوص عشق"
✍ #افلاطون
ترجمه: محمدعلی فروغی
چاپ دوم۱۳۸۷، ص۹۴


@sarire_kelk

🔸

⭕️ رساله ضیافت افلاطون

#دکتر_الهی_قمشه‌ای


زیبایی همان حقیقته و حقیقت همان زیبایی است و این تمام اون چیزیه که لازمه بدونیم


@sarire_kelk

🔸

ای خُنُک آن مَرد کز خود رَسته شد
در وجودِ زنده‌یی پیوسته شد


وایِ آن زنده که با مُرده نشَست
مُرده گشت و زندگی از وِی بِجَست


#مولانا


@sarire_kelk