ملا محسن فیض کاشانی (عالم دینی بزرگ دوره‌ی صفوی) برخی اشعار خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی را در نظر گرفت و بر پایه‌ی آنها شعرهایی در نعت امام دوازدهم سرود.

دیوان او «شوق مهدی» نام دارد؛ شعری با یادکرد از یاران نزدیک امام دوازدهم در دوران غیبت:

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشه‌ی چشمی به ما کنند

یک دم چه می‌شود که ز ما یاد آورند
آنان که پنج وقت به او اقتدا کنند

پنهان ز دشمنان چه شود گر رهم دهند
خیر نهان کان ز بهر خدا کنند

معلوم نیست وقت ظهورش چو بر کسی
هرکس حکایتی به تصور چرا کنند

در دم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانه‌ی غیبش دوا کنند

در دست کس چو نیست حصول لقای او
آن به که کار خود به عنایت رها کنند

حالی درون پرده ز مهرش زنند لاف
از آن زمان که پرده برافتد چه‌ها کنند

گر طالب لقای امامی به علم کوش
اهل نظر معامله با آشنا کنند

وصل امام فیض میسر نمی‌شود
شاهان کم التفات به حال گدا کنند

شوق مهدی، به کوشش علی دوانی، قم، انتشارات انصاریان، ۱۳۷۹، ص ۱۲۴.

@SamarraStudies
.