با غمت میسازم‌اما با نبودت هیچگاه
از منِ بیمارِ عشق‌اصلا فراموشی نخواه

می‌رَوی و مثلِ سایه باز دنبال توام
دل پیِ دل می‌رود هرچند دشوارست راه

رفته‌ای از دستم اما هرگز از یادم نرفت...
لحظه‌ی آخر نگاهت، آن دو جادوی سیاه

هر که در چشم تو زل زد غصه را از یاد برد
میشود بغض مرا هم وا کنی با یک نگاه؟

دوری و دست من از لمس رخ‌ات کوتاست پس
مِنَّتی بگذار و پایین‌تر بیا آقای ماه


#سحر_موسوی

@sahar_mousave