کانال صادق الحسینی

مسیر عبور از «تعادل بد» در بازار انرژی

🔗مشاهده ویدیو در وبسایت
🔗مشاهده ویدیو در آپارات
🔗مشاهده ویدیو در یوتیوب

◽️انحراف سیاستی در بازار انرژی ایران فرصت‌های اقتصادی بسیاری را از بنگاه‌ها، خانوارها و سیاستگذار گرفته است. رفاه کمتر، نابرابری بیشتر و هزینه‌های اجتماعی و زیست‌محیطی بالاتر تنها بخشی از اثرات و سرریزهای بی‌شمار این «تعادل بد» در سال‌های اخیر بوده است. موضوعی که سبب شده تا اقتصاددانانی از طیف‌های فکری مختلف را به صرافت ارائه پیشنهاداتی برای خروج از این وضعیت بیاندازد. در قسمت جدید برنامه «اندیشکده سیاستگذاری» نیز سه اقتصاددان میهمان «فردای اقتصاد» شدند.

◽️مهدی نصرتی، صادق الحسینی و محراب کیارسی در این برنامه ضمن تاکید بر ضرورت اصلاحات قیمتی در مورد «بنزین»، هر یک از دید خود به تببین چرایی وضعیت کنونی بازار انرژی و نحوه خروج از این شرایط پرداختند.

◽️رسانه تصویری فردای اقتصاد⬇️
@Feghtesad

ایران در جهان پس از جنگ
صادق الحسینی
طرف مهاجم شکست خورده و به هیچ یک از اهداف اعلام‌شده‌اش نرسید و جنگ «چهار تا شش هفته‌ای» هفت ماه طول کشید. اما این پیروزی صلح نیاورده است. تنگه با هزینه سنگین آمریکا باز مانده ولی گازوییل به پاشنه آشیل آمریکا در آستانه آمریکا تبدیل شده است. از طرف دیگر، با صفر شدن صادرات ایران، بستن هرمز برای ایران کم‌هزینه‌تر شده است.
ایران و آمریکا در وضعیت تعادل نش گیر کرده‌اند که هر طرف زودتر کوتاه بیاید، بازنده است. فاصله ۱۲ آبان تا ۱۳ دی خطرناک‌ترین دوره است.
تورم نقطه به نقطه حدود ۸۳%، رشد تجمعی دو ساله حدود منفی ۱۲% و صادرات نفت نزدیک صفر است. حدود ۲۵ میلیون نفر زیر خط فقرند که ۱۵ میلیون نفرشان فقرای جدیدند.
زمان به نفع ایران کار نمی‌کند. برگ برنده ایران پایین آوردن هزینه ایستادگی با بهبود اقتصاد و باز کردن سیاست است، و این فرصت هر ماه کوچک‌تر می‌شود. ولی با اعداد و ارقامی که در این گزارش آمده اگر سیاست و اقتصاد داخلی درست مدیریت شود، ایران در دنیای پس از جنگ در شرایط بسیار پرقدرتمندی ظهور خواهد کرد.
برای خواندن مقاله ۴۰ صفحه‌ای «ایران پس از جنگ»، فایل پی‌دی‌اف را دانلود کنید.

ایران در جهان پس از جنگ
صادق الحسینی
جنگی که ایران برد و صلحی که نمی‌آید
اگر پیروزی را با تحقق اهداف اعلام‌شده بسنجیم، ایران جنگ را برد. طرف مهاجم نه به تغییر ساختار سیاسی رسید، نه به تسلیم ایران و نه به حذف توان بازدارندگی آن. کاخ سفید جنگی «چهار تا شش هفته‌ای» پیش‌بینی کرده بود که هفت ماه طول کشید. اما پیروزی در جنگ به‌خودی‌خود صلح نمی‌آورد. دو آتش‌بس فروریخته و مذاکرات هم پیش نمی‌رود.
جغرافیا، رمز ماندگاری ایران
عمق سرزمینی، رشته‌کوه‌های زاگرس و البرز و پراکندگی تأسیسات در پهنه‌ای به وسعت یک شبه‌قاره باعث می‌شود ایران را نه بشود با حمله هوایی از پا درآورد و نه با اشغال زمینی اداره کرد. فرض فروپاشی سریع، که طراحان جنگ روی آن حساب کرده بودند، پیش از هر چیز در برابر همین واقعیت شکست خورد.
هرمز باز است، اما نه به انتخاب ایران
تنگه امروز به دو دلیل باز است: هزینه سنگینی که آمریکا برای باز نگه داشتنش می‌پردازد، و تصمیمی که ایران هنوز نگرفته است. هرمز دوباره پر می‌شود، فقط نه با نفت ما. صادرات ایران به نزدیک صفر رسیده و همین محاسبه را وارونه کرده است: کشوری که چیزی برای از دست دادن ندارد، هزینه کمتری برای بستن هرمز می‌پردازد.
تعادل نش و سه قفل
ایران و آمریکا در وضعیتی گیر کرده‌اند که هر طرف زودتر کوتاه بیاید، بازنده است. آمریکا هم به‌عنوان ابرقدرت نمی‌تواند شکست را بپذیرد. سه قفل این بن‌بست را سفت نگه داشته‌اند: انتخابات کنگره آمریکا، انتخابات اسرائیل و تعادل منجمد داخلی خود ما، که در آن معتدل‌ها از تندروها می‌ترسند و تندروها از وضع موجود سود می‌برند.
بعد از ۱۲ آبان
فاصله ۱۲ آبان تا ۱۳ دی خطرناک‌ترین دوره است. اگر جمهوری‌خواهان کنگره را ببازند، کاخ سفید حدود دو ماه فرصت دارد از این تعادل بیرون بیاید. این خروج یا با یک توافق بزرگ است یا، که محتمل‌تر است، با یک ضربه بزرگ. برگ برنده ایران در این بازی جغرافیا و بازدارندگی نیست، چون هر دو در همین تعادل فعلی هم حاضرند. برگ برنده پایین آوردن هزینه ایستادگی است.
افول آمریکا و منطقه‌ای که بازآرایی شد
جنگ نشان داد برتری نظامی آمریکا به‌تنهایی نتیجه سیاسی نمی‌سازد. ذخایر رهگیرهای پاتریوت و تاد به‌شدت کم شده و شرکای عرب واشنگتن به چتر امنیتی آن بی‌اعتماد شده‌اند. پیمان دفاعی عربستان، پاکستان و ترکیه نشانه همین بی‌اعتمادی است. با این حال آمریکا در فناوری و هوش مصنوعی همچنان دست بالا را دارد.
آزمون بزرگ، اقتصاد داخلی
ترازنامه درونی شکننده‌ترین حلقه است. تورم نقطه به نقطه شهریور حدود ۸۳ درصد است و رشد اقتصادی دو سال ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ روی هم حدود منفی ۱۲ درصد. این ششمین رکود تورمی ایران در صد سال اخیر است و بیش از همه به رکود تورمی دهه ۱۳۲۰ شباهت دارد که خروج از آن هفت سال طول کشید. نرخ حقیقی دلار هم به بالاترین سطح از دی ۱۳۹۹ رسیده است.
فقرای جدید
حدود ۲۵ میلیون نفر زیر خط فقرند و ۱۵ میلیون نفرشان فقرای جدیدند. اینها طبقه متوسطی‌اند که سقوط کرده‌اند: معلم، کارمند، بازنشسته و کاسب کوچک، که شغلشان سر جایش مانده اما زندگی‌شان به زیر خط فقر افتاده است. فقیر قدیمی می‌گوید پدرم هم فقیر بود. فقیر جدید می‌گوید ما فقیر نبودیم و فقیرمان کردند. وقتی سه پنجم فقرای یک جامعه چنین کسانی باشند، فقر دیگر فقط مسئله رفاهی نیست و به مسئله امنیتی تبدیل می‌شود.
خطر انجماد قدرت
اگر در کنار فشار اقتصادی راه‌های سیاسی هم بسته بماند، تنها جایی که برای بیان مطالبه باقی می‌ماند خیابان است. پویایی سیاسی تجمل نیست و ضرورت امنیتی است. قدرت بیرونی ایران را جغرافیا تضمین می‌کند، اما قدرت درونی‌اش را فقط مشروعیت و مشارکت می‌تواند تضمین کند.
جمع‌بندی
زمان به نفع ایران کار نمی‌کند. ایران فرصت دارد اصلاحات داخلی را از موضع قدرت بیرونی شروع کند، اما این فرصت با هر ماهی که تعادل فرسایشی ادامه پیدا کند کوچک‌تر می‌شود.
برای خواندن مقاله ۴۰ صفحه‌ای «ایران پس از جنگ»، فایل پی‌دی‌اف را در پست بعدی دانلود کنید.

صادق الحسینی در این گفت‌وگو، طرحش برای مشکل بنزین در ایران را ارائه می‌کند.

https://youtu.be/4v6GxJolE9A

@Irantalk_sn

کسانی که این مصاحبه رو ندیدن لطفا حتما کامل نگاه کنید. بنظرم خیلی مهمه برای آینده کضور که خوب درک بشه این مفهوم چرا که گریزی از این مفهوم و از این راهکار نداریم.
@sadegh_alhosseini

صد سال اقتصاد ایران، تو یه نمودار.

شش بار تو این صد سال، هم کار کم شد هم قیمت ها رفت بالا. اسمش رکود تورمیه، بدترین بیماری ای که یه اقتصاد میتونه بگیره، چون داروی هر کدوم درد اون یکیه.

۱۳۲۰ اشغال، ۱۳۶۷ سال پایان جنگ، ۱۳۷۳ بحران بدهی خارجی، ۱۳۹۱ تحریم، ۱۳۹۷ خذوح امریکا از برجام، و حالا ۱۴۰۵.

هر بار یه شوک بیرونی جرقه رو زد. ولی چیزی که آتیش رو روشن نگه داشت، کسری بودجه ای بود که با پول بانک مرکزی پر شد. برای همینه که میانگین تورم ما تو نزدیک نود سال بیش از ۱۷ درصده.

جنگ و تحریم رو ما انتخاب نمیکنیم. ولی اینکه نوار نارنجی دو سال روشن بمونه یا ده سال، انتخاب خودمونه.

@sadegh_alhosseini

صد سال اقتصاد ایران، تو یه نمودار.

شش بار تو این صد سال، هم کار کم شد هم قیمت ها رفت بالا. اسمش رکود تورمیه، بدترین بیماری ای که یه اقتصاد میتونه بگیره، چون داروی هر کدوم درد اون یکیه.

۱۳۲۰ اشغال، ۱۳۶۷ سال پایان جنگ، ۱۳۷۳ بحران بدهی خارجی، ۱۳۹۱ تحریم، ۱۳۹۷ خذوح امریکا از برجام، و حالا ۱۴۰۵.

هر بار یه شوک بیرونی جرقه رو زد. ولی چیزی که آتیش رو روشن نگه داشت، کسری بودجه ای بود که با پول بانک مرکزی پر شد. برای همینه که میانگین تورم ما تو نزدیک نود سال بیش از ۱۷ درصده.

جنگ و تحریم رو ما انتخاب نمیکنیم. ولی اینکه نوار نارنجی دو سال روشن بمونه یا ده سال، انتخاب خودمونه.

@sadegh_alhosseini

هرمز دوباره داره شلوغ می‌شه.

میانگین هفت‌روزه‌ی نفتی که از هرمز بیرون می‌ره رسیده به حدود ۱۳ و نیم میلیون بشکه در روز؛ تقریبا هم‌سطح اوجش تو دوران تفاهم‌نامه‌ی ایران و آمریکا، تیرماه. قبل از جنگ حدود ۲۰ میلیون بود و اسفند یه‌شبه افتاد زیر ۲ میلیون.

ولی سهم ایران از این جریان تقریبا صفره. عربستان و عراق و امارات و کویت دارن جای خالی رو پر می‌کنن. هر روز که بگذره، مشتری‌ها بیشتر به نفت بقیه عادت می‌کنن.

این تعادل باید هر چه زودتر عوض بشه، وگرنه ایران آسیب جدی می‌بینه.

@sadegh_alhosseini

مقاله جامع دفاع از طرح تخصیص «سهمیه یارانه بنزین قابل مبادله به کد ملی»
@sadegh_alhosseini

آمریکا جنگ را تشدید خواهد کرد؟
تحلیل رفتار ترامپ در قبال ایران با مفهوم گرگ در تله

صادق الحسینی

بارها گفته‌ام برای فهمیدن رفتار آمریکا در این جنگ به جای کاخ سفید به پمپ بنزین نگاه کنید. این هفته گازوییل در آمریکا از ۶ دلار در گالن گذشت که در تاریخ این کشور سابقه نداشته، و ذخایر گازوییل به پایین ترین رقم از ۱۹۵۱ رسید. این دو عدد را نگه دارید، کل تحلیل روی همین هاست.

خیلی ها می پرسند آمریکایی که بزرگترین تولیدکننده نفت دنیاست چطور سوخت کم می آورد. ساده است: نفتش به درد پالایشگاه هایش نمی‌ خورد. حدود هفتاد درصد پالایشگاه های آمریکا برای نفت سنگین خلیج فارس و ونزوئلا ساخته شده اند نه برای نفت سبک شیل. بزرگترین پالایشگاه آمریکا در تگزاس اصلا مال آرامکوست و امسال تابستان اولین بار در چهل سال بود که یک ماه کامل هیچ محموله سعودی به آمریکا نرسید. سایر پالایشگاه ها هم با ۹۸ درصد ظرفیت کار می کنند، یعنی دیگر چیزی نمانده که ترامپ با فشار سیاسی از آنها بتواند بیرون بکشد.

نتیجه اش این است که آمریکا هیچ راهی برای ارزان کردن گازوییل ندارد مگر اینکه هرمز واقعا باز شود. و مشخص شده که هرمز را فقط ایران باز می کند نه آمریکا. مشخص شده که کنترل کردن هرمز با باز کردنش دو چیز متفاوت است و به هیچ وجه امکان باز شدن هرمز بدون خواست ایران وجود ندارد. این همان مزیت جغرافیایی ایران است که عراق و افغانستان نداشتند. پس قیمت سوخت کامیون های آمریکا عملا به تصمیم ایران گره خورده. اسم این وضعیت را چند ماه پیش گرگ در تله گذاشتم.

سه نوامبر، دو آمریکا
دموکرات ها الان جلوترند، محبوبیت ترامپ فقط ۳۸ درصد است و شانس از دست رفتن سنا ۵۹ درصد که در یک هفته هشت امتیاز بالا رفته! همان هفته ای که گازوییل رکورد زد. تا ۳ نوامبر هر حمله بزرگ به ایران یعنی سوخت گران تر و رای کمتر، پس ترامپ سه راه بیشتر ندارد: ادامه وضعیت فعلی، یک آتش بس شل و ول که تا روز رای دوام بیاورد، یا یک ترور یا ضربه محدود برای ژست اقتدار. هیچ کدام به معنای خروج از تله و برد آمریکا یا شکست ایران نیست. سوال اصلی بعد از ۳ نوامبر است و جوابش به نتیجه انتخابات بستگی دارد.

اگر جمهوریخواه ها سنا را نگه دارند ترامپ نفس می کشد. تغییرات کابینه دست خودش می ماند، استیضاح بی معنی می شود و عجله ای ندارد. چنین ترامپی به تشدید نیاز ندارد، به زمان نیاز دارد؛ محاصره را ادامه می دهد و منتظر خستگی ایران می ماند. ایران هم احتمالا دو سال دوام می‌آورد و دوره ترامپ تمام میشود. این سناریو برای ما یعنی جنگ فرسایشی طولانی، نه ضربه بزرگ. در این سناریو هرچند احتمال جنگ دوباره هست اما احتمال کوچکتری است. استراتژی در این حالت «خفه کردن و ضربه به تاب‌آوری» ایران است.

اگر دموکرات ها سنا را بگیرند، اکثرا فکر می کنند ترامپ چون محدود میشود آرام میشود. برعکس. هر وزیر و سفیر و قاضی باید از سنا رای بگیرد، یعنی اگر وسط جنگ وزیر دفاعش برود نمی تواند آدم خودش را جایش بگذارد. این سبب جسارت بیشتر وزرایش خواهد شد. و هر توافق یا جنگی با ایران که بیشتر از یک تفاهم یا جنگ موقت باشد باید از سنا رد شود. ترامپ فلج شده با دو سال پیش رو دنبال یک پیروزی میگردد که آن دو سال را معنا بدهد و ایران نزدیک ترین جاست. به همین جهت فکر میکنم در این سناریو نقطه پایان جنگ نزدیکتر است ولی خطر تشدید هم بالاتر است. استراتژی درا ین حالت «جنگ، جنگ، تا یک پیروزی بزرگ» است.

متغیر تکان‌دهنده اسراییل
اسراییلی‌ها یک هفته قبل از آمریکا پای صندوق میروند و بلوک نتانیاهو ۴۹ تا ۵۲ کرسی دارد، خیلی کمتر از ۶۱. اگر او ببازد بازی به سمت ایران می چرخد، منتها تشکیل دولت تا دسامبر طول می کشد. بدترین ترکیب ممکن همان باخت ترامپ به اضافه شکست نتانیاهوست: دو رهبر باخته که هنوز پشت میزند و چیزی برای از دست دادن ندارند. خطرناک ترین فاصله این جنگ، نوامبر تا دسامبر است.

آمریکا نمی تواند این جنگ را نبرد چون هژمون است، و نمی تواند ببرد چون تنها راه بردنش باز کردن هرمز است که ممکن نیست و ادامه این وضعیت هم گازوییل را به ده دلار می رساند. گرگ پایش در تله است. اگر انتخابات را ببرد صبر می کند، اگر ببازد دست و پا می زند، و دست و پا زدن گرگ در تله خطرناک ترین لحظه است.

همه اینها البته با فرض عقلانیت و اطلاعات به اندازه کافی درست است. دفعه قبل با اطلاعات تحریف شده غیرعقلانی تصمیم گرفت!

@sadegh_alhosseini

پشیمانی رای دهندگان ترامپ؛ عدد واقعی چقدر است؟
نظرسنجی تازه نویگیتور می گوید ۱۸ درصد رای دهندگان ترامپ در ۲۰۲۴ پشیمان اند. اما عدد سیاسی معنادار این نیست: فقط ۸ درصد حاضرند رای خود را تغییر دهند. یعنی حدود ۳.۵ درصد کل رای دهندگان، که در نظام آمریکا کم نیست ولی خیلی کمتر از تیتر است.
ریزش از حاشیه ائتلاف است نه هسته آن. در جمهوری خواهان MAGA فقط ۹ درصد پشیمان اند، در غیر MAGA ۲۴ درصد و در جوان ترها ۲۲ درصد.

دلیل پشیمانی هم روشن است: وعده های عمل نشده (۳۰ درصد)، جنگ و سیاست خارجی (۲۷ درصد) و هزینه زندگی (۲۵ درصد). در سوال بسته، ۴۵ درصد مستقیما جنگ با ایران را نام برده اند.

نکته جالبتر: در همین نمونه، رای دهندگان ترامپ که پشیمان نیستند ارزیابی اقتصادی مثبت دارند. دو گروه در یک اقتصاد واحد، دو تجربه اقتصادی کاملا متضاد گزارش می کنند. ادراک اقتصادی تابع هویت سیاسی است، نه فقط تابع قیمت ها.

@sadegh_alhosseini

⁨ دلار امروز گران است یا ارزان؟

صادق الحسینی

این نمودار نرخ دلار را به قیمت های امروز نشان می دهد؛ یعنی هر نرخ گذشته با تورم ایران تعدیل شده تا با پول امروز قابل مقایسه باشد. نتیجه این است:

• اوج مهر و آبان ۱۳۹۷: حدود ۱۹ هزار تومن معادل ۴۵۵ هزار تومان امروز
• در ۱۳۹۹: نرخ حدود ۲۵ هزار تومان، معادل ۳۰۰ هزار تومان امروز
‎• اسفند ۱۴۰۱: نرخ ۵۳ هزار تومان معادل ۲۴۱ هزار تومان امروز

پس دلار امروز به قیمت حقیقی، حدود نصف اوج سال ۱۳۹۷ است و تقریبا هم سطح اسفند ۱۴۰۱ و خرداد ۱۳۹۸. آنچه در این سال ها رخ داده بیشتر سقوط ارزش ریال بوده تا گران شدن واقعی دلار. پس مهم رشد نقدینگی است نه حتی تحریم و محاصره!

عددهای بزرگ اسمی ما را فریب می دهند؛ تنها معیار درست، نرخ تعدیل شده با تورم است.

نکته مهم: پایین بودن نرخ حقیقی نسبت به اوج های تاریخی به معنای ارزان ماندن دلار در آینده نیست. یعنی جهش های اسمی اخیر هنوز جبران تورم انباشته است، نه فراتر از آن.

@sadegh_alhosseini

برای بار هزارم لطفا عضو این کانالهایی که این زیر تلگرام تبلیغ میکنه نشید! اینا کلاهبردارن و هیچ راهی هم برای اینکه در کانال تبلیغ نیاد وجود نداره ظاهرا. دیگه کلافه شدم اینقدر پیام میاد و مردم حق دارن چون به دروغ مینویسن توصیه من هست!!!

درباره پیش‌بینی علمی، شاخص بریر و محاسبه این شاخص برای پیش‌بینی‌های صادق الحسینی

https://claude.ai/public/artifacts/b7a9092b-20c1-41c3-b99d-7ffc987e3d43

@sadegh_alhosseini