این مقایسه نشان می دهد که در مدل مغناطیده، کوتوله سفید می تواند پیش از رسیدن به حد نهایی پیش بینی شده در شبیه سازی، ماده بیشتری را در خود جای دهد.
البته این نتایج به مدل فیزیکی و فرضیات شبیه سازی وابسته اند و به معنای اثبات قطعی وجود همه کوتوله های سفید با چنین جرم هایی در طبیعت نیستند.

پیامدهای احتمالی برای اندازه ستارگان و فاصله های کیهانی
نتایج این پژوهش ممکن است توضیحی برای ویژگی برخی کوتوله های سفید مشاهده شده نیز ارائه دهد. برخی از این اجرام شعاعی بزرگ تر از مقدار مورد انتظار برای جرمشان دارند. پژوهشگران پیشنهاد می کنند که میدان مغناطیسی می تواند یکی از عوامل موثر در این تفاوت باشد.
این یافته ها همچنین ممکن است بر درک دانشمندان از ابرنواخترهای نوع Ia تاثیر بگذارند.
ابرنواخترهای نوع Ia در اخترشناسی به عنوان «شمع های استانداردپذیر» به کار می روند. منظور از این اصطلاح، اجرامی است که با بررسی و کالیبره کردن درخشندگی آنها می توان فاصله شان را از زمین تخمین زد. از این روش برای اندازه گیری فاصله اجرام دوردست و مطالعه سرعت انبساط جهان استفاده می شود.
اگر برخی از این انفجارها از کوتوله های سفید با جرم ها و ویژگی های مغناطیسی بسیار متفاوت سرچشمه بگیرند، ممکن است درخشندگی آنها نیز تنوع بیشتری داشته باشد.
بنابراین، شناخت بهتر نقش میدان های مغناطیسی و تفاوت های فیزیکی ستاره های مولد ابرنواختر می تواند برای تفسیر دقیق تر درخشندگی این انفجارها و بهبود اندازه گیری های کیهان شناسی اهمیت داشته باشد.

جمع بندی
این پژوهش نشان می دهد که میدان های مغناطیسی قوی ممکن است یکی از عوامل موثر در افزایش حد جرم کوتوله های سفید باشند. بر اساس شبیه سازی های انجام شده، برخی از این ستارگان می توانند تحت شرایط خاص به جرمی بسیار بیشتر از حد کلاسیک چاندراسخار برسند.
اهمیت اصلی پژوهش تنها در امکان نظری وجود کوتوله های سفید سنگین تر نیست، بلکه در این است که یک مسیر تحول ستاره ای را بررسی می کند که از طریق آن، چنین اجرامی ممکن است شکل بگیرند.
با این حال، برای مشخص شدن میزان اهمیت این سازوکار در طبیعت، همچنان به بررسی های نظری بیشتر و مقایسه دقیق تر با مشاهدات اخترشناسی نیاز است.
💫 ID: @sabalansky 💫