𝐄𝖼𝗁𝗈𝖾𝗌 𝗈𝖿 𝐒𝗂𝗅𝖾𝗇𝖼𝖾

نویسنده ماهری هستی

خودتی داداشم

نمیدونم چیشد ک چنلتو پیدا کردم کی در حقم چ دعایی کرده بود ولیخب
عمو اصل بده

عمو معلومه که خوندم و پسند بود کلا ت چنلت پلاسم
عه عمو سه سال ازم بزرگتری
ازین ب بعد فقط من بهت میگم عمو 👀🤏
عاااا منم entp عم باع
خوبه بازم ازین دعاها بکن برام عمووووو

https://t.me/AliveInSilence/12374
خودتو نمیشناسم 💔
ولی چنلت قشنگههه

https://t.me/AliveInSilence/9132
قلم قشنگی داری خوشم اومد

https://t.me/AliveInSilence
نوشته های خیلی قشنگ و عمیقی داره و مشخصه قلمش خیلی خوبه و طوری که در کنار نوشته هاش پست میزاره...واقعا همه چیز چنلش خوشگلهه✨

10/10

نفس کشیدن بی‌تو شبیه جان دادنِ آرام زیرِ آوارِ سکوت است؛ انگار غمی عظیم، مثل سنگ قبری سرد، روی سینه‌ام افتاده و پنجه‌های نامرئیِ شب، گلوی مرا میان انگشتان یخ‌زده‌شان فشار می‌دهند. بی‌تو جهان بوی فراموشی گرفته؛ خیابان‌ها سردترند، ساعت‌ها کندتر می‌گذرند و ثانیه‌ها مثل قطره‌های خون از رگِ زمان چکه می‌کنند. در نبودنت، پوچی مثل مهی خاکستری درونِ ذهنم خزیده و تمام پنجره‌های روشنِ روحم را بلعیده است. حس گم‌شدن دارم؛ شبیه مسافری که در ایستگاهی متروک، میان مه و باران، سال‌ها منتظر قطاری مانده که هرگز نمی‌رسد. دیگر نمی‌توانم منطقی باشم؛ عقل، گوشه‌ای تاریک از ذهنم زانو زده و احساس، مثل دریایی طوفانی، تمام وجودم را غرق کرده است. انگار تکه‌ای از من، همان بخش زنده و آرامِ روحم، سال‌ها پیش در هزارتوی افکار ترسناک جا مانده؛ روحی زنجیرشده به ستونی پوسیده در اعماقِ شب، که نه توانِ فرار دارد و نه راهی برای بازگشت. زندگی وقتی او درونم نفس می‌کشید، قابل تحمل بود؛ اما حالا هر صبح، مرثیه‌ای برای نبودنش است و هر شب، مجلس عزای آدمی‌ست که هنوز نفس می‌کشد اما مدت‌هاست مرده است. من نه عشق می‌خواهم، نه محبت، نه آغوشی برای تسکین؛ من خودم را می‌خواهم، همان آدمی که سال‌ها پیش میان سایه‌های هولناکِ ذهنش گم شد، در سیاه‌چالِ افکارش زندانی شد

و دیگر هیچ‌وقت راهِ بازگشت به این جسمِ خسته را پیدا نکرد.

می‌گن شهری بود که مردمش حرف نمی‌زدن؛
چون می‌ترسیدن کسی صدای دلشون رو بشنوه.

تا اینکه یه نفر شروع کرد به نوشتن.

و افسانه می‌گه:
هر سکوتی که نوشته بشه،
دیگه نمی‌تونه برای همیشه خاموش بمونه.

https://t.me/AliveInSilence

نه میگم