👌🏻نکته نویسی :
۱. نمای AP (قدامی-خلفی) با وزن‌گذاری (Weight-Bearing)

· تکنیک: بیمار ایستاده، زانو کاملاً صاف، پرتو عمود بر مفصل.
· نکته خاص: حتماً با وزن کامل روی هر دو پا بگیرید تا فضای مفردی (Joint Space) به دلیل سایش غضروف، باریک‌تر از حالت خوابیده دیده شود. در غیر این صورت، آرتروز خفیف را از دست می‌دهید.

۲. نمای PA (خلفی-قدامی) با خمیدگی ۴۵ درجه (Rosenberg View)

· تکنیک: بیمار ایستاده، زانوها را ۴۵ درجه خم می‌کند (مثل حالت چمباتمه‌ی ملایم)، پرتو از پشت به جلو.
· نکته خاص: این نما، بارزترین تکنیک برای دیدن غضروف خلفی-داخلی زانو است که اولین نقطه درگیر در آرتروز است. نمای AP ساده این ناحیه را خوب نشان نمی‌دهد.

۳. نمای Lateral (نیمرخ) با هم‌پوشانی دقیق

· تکنیک: بیمار به پهلو می‌خوابد، زانوی مورد نظر پایین، خمیدگی ۲۰ تا ۳۰ درجه، پرتو افقی.
· نکته خاص: باید کُندیل‌های استخوان ران (Femoral Condyles) دقیقاً روی هم بیفتند (هم‌پوشانی کامل). اگر هم‌پوشانی نداشته باشد، نمای نیمرخ کج است و ضخامت کشکک یا افیوژن (آب آوردگی) را اشتباه نشان می‌دهد.

۴. نمای Skyline (نمای محوری کشکک) یا Sunrise

· تکنیک: بیمار نشسته، زانو را ۳۰ تا ۴۵ درجه خم کرده، فیلم را بالای زانو قرار داده و پرتو از زیر به سمت بالا (یا بالعکس).
· نکته خاص: فقط برای دیدن زیرِ کشکک و شیار بین کندیلی است. تکنیک مهمش این است که اگر زانو را بیش از ۶۰ درجه خم کنید، کشکک کاملاً داخل شیار قفل می‌شود و دررفتگی خفیف آن را نمی‌بینید. زاویه ۳۰ درجه برای تشخیص ناپایداری کشکک مناسب‌ترین است.

۵. نمای استرسی (Stress View) - برای رباط‌ها

· تکنیک: بیمار به پهلو می‌خوابد، زانو را ۲۰ درجه خم می‌کنند و از دو طرف (داخلی و خارجی) به زانو فشار وارد می‌شود (یا با دستگاه و یا با وزن مچ پا).
· نکته خاص: این تکنیک، پارگی رباط‌های جانبی (MCL/LCL) را غیرمستقیم نشان می‌دهد. اگر فضای مفردی در یک سمت بیش از ۵ میلی‌متر باز شود، یعنی رباط آن سمت پاره است.

۶. نمای بلند ایستاده (Lower Limb Alignment - Hip to Ankle)

· تکنیک: بیمار ایستاده، یک عکس غول‌پیکر از لگن تا مچ پا گرفته می‌شود (معمولاً با اسکنر یا چند فیلم چسبیده).
· نکته خاص: این تکنیک برای اندازه‌گیری زاویه مکانیکی کل پا (محور واروس یا والگوس) استفاده می‌شود.