هبیتات از تجربه ۵۰ سال سیاست‌گذاری مسکن می‌گوید؛ نه انبوه‌سازی کور، نه عقب‌نشینی دولت/وقتی آمار ساخت، «کلید خانه» نمی‌شود
رصد خانه بازار مسکن بررسی کرده است:
ساخت خانه بیشتر الزاماً به معنای تأمین مسکن نیست. مرور تجربه ۵۰ سال سیاست‌گذاری مسکن در کشورهای مختلف، دو مسیر ناکام را نشان می‌دهد؛ یک‌سو دولت‌هایی که خود به «سازنده بزرگ و انحصاری» تبدیل شده‌اند و سوی دیگر، دولت‌هایی که تقریباً به‌طور کامل از نقش تنظیم‌گری و حمایت از تأمین مسکن کنار کشیده‌اند.
در الگوی نخست، افزایش آمار تولید مسکن گاهی با انبوه‌سازی در زمین‌های دور از مراکز اشتغال و خدمات شهری اتفاق افتاده است. نتیجه، شکل‌گیری سکونتگاه‌هایی در حاشیه شهرها بوده که اگرچه تعداد واحدهای مسکونی را افزایش داده‌اند، اما الزاماً «مسکن مناسب» در اختیار خانوارها قرار نداده‌اند و خود به منشأ مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سکونتی تازه تبدیل شده‌اند.
«هبیتات» اکنون از دولت‌ها می‌خواهد دوباره نقش خود را در نظام تأمین مسکن جدی بگیرند؛ اما این بازگشت به معنای دولتی‌کردن بازار مسکن نیست. تأمین منابع مالی و زمین، ایجاد بستر حقوقی و مقرراتی مناسب و استفاده از ابزارهایی مانند مالیات برای مهار سوداگری، سه حوزه اصلی مداخله دولت معرفی شده‌اند.
درس دیگر این تجربه آن است که سیاست مسکن را نمی‌توان به «ساخت‌وساز» تقلیل داد. توسعه بازار اجاره، استفاده از ظرفیت خانه‌های خالی، توجه به توان مالی خانوارها، حمایت اعتباری از سازندگان، استفاده از ظرفیت شهرداری‌ها و جلوگیری از مالی‌شدن مسکن، بخشی از این بسته سیاستی است.
روزن‌آنلاین | روزنه‌ای به دنیای شهر
Post #25145
120