اظهارات رئیس اداره نظارت بر اماکن درباره عابران سنایی و ایرانشهر، بحث «حق حضور در شهر» را دوباره مطرح کرده است/ برای قدم‌زدن باید دلیل داشت؟
نورا حسینی، روزنامه‌نگار:
آدم می‌تواند در خیابان راه برود فقط برای اینکه راه برود؛ بدون خرید، کار اداری یا حتی مقصد مشخص. اما اظهارات رئیس اداره نظارت بر اماکن پلیس تهران درباره کسانی که در خیابان‌های سنایی و ایرانشهر رفت‌وآمد می‌کنند، یک پرسش را پیش کشیده است: آیا شهروند برای بودن در فضای عمومی باید دلیل داشته باشد؟
سرهنگ علی رفیعی از «دوردور و تجمع» در این محدوده گفته و توضیح داده است بعضی افراد از ابتدای خیابان تا انتهای پارک می‌روند و دوباره برمی‌گردند و وقتی از علت حضورشان سؤال می‌شود «پاسخ مشخصی ندارند». البته او نگفته قرار است با عابران برخورد شود و طرح مشترک پلیس و شهرداری را نیز مربوط به سد معبر و فعالیت برخی کافه‌ها در پیاده‌رو دانسته است.
علی مجتهدزاده، وکیل دادگستری، می‌گوید اگر رفتاری جرم است باید مستند قانونی آن مشخص باشد و نمی‌توان صرف «بی‌هدف بودن» حضور افراد، آزادی آنها را محدود کرد.
ایمان واقفی، جامعه‌شناس، موضوع را از زاویه دیگری می‌بیند. از نگاه او سنایی و ایرانشهر نمونه فضاهایی هستند که زندگی روزمره در آنها امکان ظهور پیدا کرده است؛ جایی برای دیدن دیگران، قدم‌زدن و «بودن» در شهر. او ناشناس‌بودن را نیز بخشی از «حق به شهر» می‌داند؛ اینکه فرد بتواند بدون قرارگرفتن در یک طبقه‌بندی ازپیش‌تعیین‌شده در فضای عمومی حضور داشته باشد.
شهر فقط مسیر میان خانه، محل کار و فروشگاه نیست. گاهی خود خیابان مقصد است.
روزن‌آنلاین | روزنه‌ای به دنیای شهر
Post #25155
102