🟡 چرا عزل‌های ناگهانی زیبنده دولت وفاق نیست؟
✍ علی هوشمند
🔸سازمان تأمین اجتماعی، به مثابه رگ حیاتی زیست اقتصادی میلیون‌ها ایرانی، نهادی نیست که بتوان آن را با تصمیمات خلق‌الساعه و شوک‌های مدیریتی اداره کرد. خبر برکناری ناگهانی دکتر مصطفی سالاری توسط وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی ، بیش از آنکه یک تغییر ساده اداری باشد، جامعه‌ی بزرگِ ذی‌نفعان این سازمان را در بهت و حیرت فرو برده است. در شرایطی که نهادهای عمومی و صندوق‌های بیمه‌ای به ثبات، آرامش و تداومِ برنامه‌های اصلاحی نیاز دارند، چنین تغییراتِ دفعی، تداعی‌گر الگوهای مدیریتی است که نخبگان و دلسوزانِ کشور، سال‌ها پیش از آن به‌عنوان یکی از آسیب‌های جدیِ حکمرانی – مشخصاً در دوران ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد – یاد می‌کردند؛ الگوهایی که در آن عزل‌های شبانه جایگزین اقناع سازمانی می‌شد.
🔸عملکرد دکتر سالاری در دوران مسئولیت، از نگاه ناظران و نخبگان حوزه‌ی رفاه و تامین اجتماعی، کارنامه‌ای مبتنی بر سامان‌دهی و تلاش برای انضباط بوده است. در روزگاری که سازمان تأمین اجتماعی زیر بار سنگین تعهداتِ انباشته، ناترازی‌های ساختاری و مطالباتِ بی‌پایان دست‌وپنجه نرم می‌کرد، مدیریتِ سالاری توانست با رویکردی کارشناسانه، به تثبیتِ ارکان سازمان و پیشبردِ پروژه‌هایی همت گمارد که هدف اصلی‌شان جلوگیری از فروپاشی نظمِ اداری و مالی بود. او موفق شد در سایه‌ی تنش‌های اقتصادی کشور، با رویکردی عمل‌گرایانه، در مسیر ارتقای کارآمدی گام بردارد و ثباتِ نسبی را به سازمان بازگرداند. چنین مدیریتی که با هدفِ بلندمدتِ اصلاح ساختارها پایه‌گذاری شده بود، شایسته پاسداشت و تداوم بود، نه حذفِ ضربتی.
🔸پرسشِ اساسیِ نخبگان و بدنه کارشناسی کشور از دولتِ محترم این است: آیا دولت وفاق که شعار اصلی‌اش تکیه بر خرد جمعی، آرامش و عقلانیت است، با چنین سبکِ عزل و نصب‌هایی همخوانی دارد؟ برکناری یک مدیر ارشد که توانسته بود آرامش و برنامه را به نهادی حساس بازگرداند، آن هم بدونِ طیِ فرآیندهای اقناعی، نه تنها کمکی به بهبود عملکرد نمی‌کند، بلکه موجبِ تشویش در بدنه‌ی کارکنان و بی‌اعتمادی در میان بازنشستگان و بیمه‌شدگان می‌شود. وقتی دولت از وفاق سخن می‌گوید، اولین مؤلفه‌ی آن وفاق در روش است؛ یعنی استفاده از روش‌های اقناعی برای تغییرات و حفظِ شأنِ مدیریتیِ متخصصانی که برای سامان‌دهی امور وقت گذاشته‌اند.
🔸بازگشت به سبکِ عزل‌های ناگهانی، نه‌تنها زیبنده‌ی گفتمانِ فعلی دولت نیست، بلکه نوعی عقب‌گردِ مدیریتی محسوب می‌شود. رئیس‌جمهور محترم باید بداند که سرمایه‌ی اصلیِ سازمان تأمین اجتماعی، اعتماد عمومی است و این اعتماد، با رفتارهای مدیریتیِ بی‌مقدمه و شوک‌آور مخدوش می‌شود. دولت وفاق در این روزگار سخت که کشور نیازمندِ همبستگیِ نخبگانی است، باید از تک‌روی در تصمیمات و غافلگیریِ مدیرانِ کارآمد پرهیز کند.
🔸در نهایت، آنچه جامعه از دولت انتظار دارد، ثبات مدیریتی برای به سرانجام رساندنِ اصلاحاتِ عمیق است، نه تغییراتِ ویترینی. اگر قرار است مسیری که دکتر سالاری در جهتِ سامان‌دهی تأمین اجتماعی آغاز کرد ادامه یابد، این امر نیازمندِ احترام به تداومِ مدیریت و پرهیز از رفتارهایی است که تنها باعثِ ناامنی روانی در محیط‌های تخصصی می‌شود. دولت وفاق باید در عمل نشان دهد که جایگاه تخصص و تجربه، فراتر از تغییراتِ ناگهانی و دفعی است.
http://t.me/south_pars
