نوشته‌های روزبه

اینا از آسمون!

اول ابری بووود

خوشه پروین!

«میتونیم قراره شهاب رد بشه ولی نمی‌دونیم از کجای آسمون،
پس باید یه جوری بخوابی که همه طرف رو ببینی و رو جای خاصی تمرکز نکنی.»

اگه تو گوگل سرچ کنین بارش شهابی برساوشی، تو صفحه‌نمایشتون شهاب می‌باره.

همین الان: بقایای یه آتشکده که در اوایل ساسانی ساخته شده :))))))))

بالایی مال یه دوره س که معرفی میکنم، پایینی ها هم که مشخصا کتابن. داشتم کورس می‌دیدم، بعد تو اتوبوس آهنگ گذاشتن مجبور شدم دنده معکوس بکشم :)))
محتواها داره کم کم متناقض میشه. وضعیت جالبی شده در مغزم.

نظرتون چیه؟

حالا برای همین مهمه که ما چه وقتی نتیجه خوبی میگیریم چه نتیجه بد، بریم و تصمیممون رو تحلیل کنیم.

مثلا تیم فوتبال داریم و قهرمان شدیم، ولی این دلیل نمیشه که نریم ضعف خط دفاعشو برطرف کنیم!

تصمیم گیری از نتیجه جداست.

ممکنه تصمیم به روش غلطی بگیریم و نتیجه خوبی بده
و ممکنه تصمیم به روش درستی بگیریم ولی نتیجه بدی بده.

مثلا ممکنه به خاطر تاس انداختن یه سهام رو بخریم و سود کنه، یا ممکنه با تحلیل خوبی یه سهمی رو بخریم و بیاد پایین.

چیزی که بهش میگیم امید، گاهی انکار واقعیت تلخیه که روبه‌رورومونه. اگر امید رو کنار بگذاریم باید با اون حقیقت تلخ رو به رو بشیم.

منبع:
https://t.me/nedafalsafipsy/276

ده درصد آدم واقعی‌ای که می‌خوندین رو [اشتباهی] فراموش نکنین
—————————————————————————-

دیروز با دوستم گپ جالبی داشتم. ازم پرسید که سخنرانی کوری دکترو رو گوش خواهم داد یا نه و من گفتم که اصلا خبر ندارم سخنرانیش است. و بعد مشکلی اصلی رو فهمیدم:

من مدتی است که فقط چیزهایی که الگوریتم‌ها بهم نشون می‌دن رو می‌خونم.

تا حدی بد هم نیست چون الان وقعا الگوریتم‌ها (و تجمیع نظرات انسانی) در حوزه‌هایی که من دنبال می‌کنم به خوبی می‌فهمن من چی برام جالبه و بخش زیادی از نظراتشون کاملا درسته و پرفرمنس خوندن من رو بالاتر می‌برن. من قبلا حدود ۲۰ تا سورس مختلف رو روزانه می‌خوندم که گاهی هر کدوم ۱۰۰ خبر داشتن و انتخاب اینکه دقیقا می‌خوام کدوم رو بخونم کار سختی بود. کلی تیتر رد می‌کردم تا به تیترهای مورد علاقه‌ام برسم. من اینها رو توی فید‌‌ریدرها می‌خونم. مثلا گودر مرحوم یا فیدلی یا بقیه. اونجا حدود ۱۰۰ سایت داشتم که دنبال می‌کردم که شاید ۲۰تاش منابع اصلی خبری‌ام بودن و ۵۰ تاش دوستان و آدم‌هایی که دوست داشتم هر چیزی که می‌نویسن رو بخونم. شامل دوست‌های صمیمی و آدم‌هایی مثل کوری دکترو یا بروس اشنایر.

اما اتفاقی که افتاده اینه که حالا که خبرهام رو به خوبی از منابع مبتنی بر الگوریتم (مثل ردیت، هکرنیوز، اسلش دات، …) می‌گیرم و راضی هستم، دیگه کمتر و کمتر به فیدهام سر زده‌ام و بدون اینکه بدونم اون ۱۰٪ خوندن که مبتنی بر آدم‌هایی بودن که دوست داشتن دنبالشون کنم رو دارم از دست می‌دم.
و تازه این همه ماجرا نیست.

بخشی از اون ۱۰٪ اول توی فیسبوک می‌نوشتن و بعد توییتر و بعد اینستاگرام و … ولی همه این‌ها کم کم تبدیل شدن به همون انباری الگوریتمی و من دیگه الزاما همه نوشته‌های فلانی رو نمی‌دیدم. فلانی ها هم اکثرا وبلاگ‌ها و جاهای شخصی‌ای که توش بودن رو ول کردن و .. و حالا برای اینکه ۹۰٪ کانتنت طول روز من از جاهای «بهینه‌تر» میان، یادم رفته اون ۱۰٪ رو شخصی دنبال کنم و حالا می‌خوام دنبال کنم. بخصوص که توی دنیای جدید کمی راحتتره. می تونین به ایجنت بگین هر روز فلان فیدها رو بخونه و اگر مطلبی داشتن براتون بفرسته یا حتی به شیوه قدیم توی فیدلی اکانت بسازین و فقط آدم های شخصی ای رو دنبال کنین که اگر هفته ای یکبار هم اپ رو باز کردین، بیشتر از ۱۰ تا پست توش نباشه و کسی لابلای اخبار فله‌ای سایت‌ها گم نشه.

او و دوستانش!