یکی از هزینه‌های پنهان کمال‌گرایی این است که معیار ارزشمندی را آن‌قدر بالا می‌برد که بسیاری از موفقیت‌های واقعی دیگر به چشم نمی‌آیند.

فردِ کمال‌گرا اغلب پیشرفت را نه با فاصله‌ای که طی کرده، بلکه با فاصله‌ای که تا نسخه‌ی ایده‌آل ذهنش باقی مانده می‌سنجد. به همین دلیل ممکن است در حال بهتر شدن باشد، اما احساس کند هیچ اتفاقی نیفتاده است.

تجربه‌ی بالینی بارها نشان داده که تغییر پایدار، محصول تلاش‌های بی‌نقص نیست؛ محصول تکرارِ رفتارهایی است که شاید کامل نباشند، اما به اندازه‌ی کافی خوب‌اند به نحوی که بتوان آن‌ها را ادامه داد. بسیاری از بهبودهای مهم زندگی، نه در نقطه‌ی کمال، بلکه در جایی رخ می‌دهند که فرد می‌پذیرد «خوبِ کافی» نیز می‌تواند ارزشمند، مؤثر و حتی دگرگون‌کننده باشد.



-ریحانه مقدم فلاح | روان‌درمانگر بالینی