مکانیزم بقا
که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند
اعتیاد به مشغله
دویدن برای فرار از اندوه

نمی‌توانی پنج دقیقه در سکوت بنشینی. کلافه می‌شوی. مدام باید کار کنی، گوشی‌ات را چک کنی یا خودت را در شلوغی غرق کنی. اسمش را گذاشته‌ای اعتیاد به کار، فضای مجازی یا بی‌قراری.

ذهنِ پراکنده از سکون و سکوت وحشت دارد! چرا؟ چون سکوت، او را با دردهای پردازش‌نشده، اضطراب‌ها و خلأهای عاطفیِ گذشته‌اش روبه‌رو می‌کند.

دویدنِ مدام، اعتیاد به مشغله و پریدن از یک کار به کار دیگر، ترفندِ هوشمندانه‌ی مغز برای بی‌حس کردنِ درد و «فرار از اندوه» است. تو معتاد به کار یا گوشی نیستی؛ تو از ملاقات با دردهای درونی‌ات می‌ترسی.

📌 پادزهرِ این فرارِ فرساینده، لمس کردنِ دردهای کهنه است. تا زمانی که به خودت اجازه‌ی سوگواری و لمسِ رنج‌های گذشته را ندهی، این دویدن متوقف نمی‌شود. التیام یعنی شجاعتِ نشستن در سکوت، و در آغوش کشیدنِ اندوه‌هایی که سال‌ها از آن‌ها فرار کرده‌ای.

گبور مته

@kashfe_vojod