در روزهای سختی که دلهایمان بین ترس و بیخبری سرگردان بود، انجمن علمی مشاورهٔ دانشگاه شهید بهشتی، همراه همیشگی شما، در کنارتان نبود.
این انجمن دوست داشت که مثل گذشته اندک مایهای از خود بگذارد تا به خودش، شما، و درنهایت همهی ما یاری برساند، تا شبهای طولانی را با کمی آرامش خاطر از سر بگذرانیم، تا دستهایمان مانع از جاری شدن هرچه بیشتر خون از زخمهای روانمان باشد.
اما ما نبودیم، چرا که نمیخواستیم به اجبار و محدودیتی سلیقهای تن دهیم، نمیخواستیم حتی با دسترسیای طبقاتی به فعالیت خود ادامه دهیم، نمیخواستیم حرفهایمان تنها به گوش برخی از شما مخاطبان عزیزمان برسد، ما نیز درکنار شما تنها ماندیم و تصمیم گرفتیم تا وقتی بسیاری از صداها به اینجا برنمیگردند، سکوت کنیم.
حال اینجاییم، پس از همهی روزهایی که در محدودیت و نابرابری سپری شد، اینجاییم تا کنار هم باشیم و از دردها و رنجهای خود سخن بگوییم، درحالی که گویی همهی ما یک چیز را تجربه کردیم؛ اما در عمق هر نگاه، هزاران زخمی است که هر کدام با دیگری متفاوت است، ما به راستی که باهمیم و تنهاییم، اما امیدواریم روزهای آرامتری در انتظار همهی ما باشد.
✍🏻
روابط عمومی انجمن علمی مشاورهٔ دانشگاه شهید بهشتی