🅾️ گناه فرانسوی
✒️ بریویل لو پوگم

● می‌خواهم از طرف مردم فرانسه به خاطر به دنیا آوردن نظریه فرانسوی (که به نوبه خود بدترین زباله ایدئولوژیک را به وجود آورد: ووکیسم) عذرخواهی کنم.

○ ما به جهان دکارت، پاسکال و توکویل را دادیم. و سپس، در ویرانه‌های فکری دوران پس از ۱۹۶۸، فوکو، دریدا و دلوز را به دنیا دادیم. سه مرد درخشان که با ظرافت زبان ما، سلاح ایدئولوژیکی را ساختند که غرب امروز را فلج می‌کند.

● ما باید بفهمیم که آنها چه کردند. فوکو آموخت که حقیقت وجود ندارد، که تنها روابط قدرت در لباس دانش پنهان شده‌اند. که علم، عقل، عدالت، موسسه پزشکی، مدرسه، زندان، تمایلات جنسی - همه چیز صرفاً صحنه‌سازی سلطه است. دریدا آموخت که متون معنای پایداری ندارند، که هر دالی لغزنده است، که هر خوانشی خیانت است، که نویسنده مرده است، و اینکه خواننده سلطنت می‌کند. دلوز آموخت که باید ریزوم را به درخت، کوچ‌نشین را به ساکن، میل به قانون، شدن را به بودن، تفاوت را به هویت ترجیح داد.

○ اینها به صورت جداگانه، تزهای قابل بحثی هستند. وقتی ترکیب شوند، صادر شوند، عمومی شوند، یک سیستم را تشکیل می‌دهند. و این سیستم «سم» است.

● زیرا اتفاقی که افتاد این بود. این متون که در فرانسه قابل خواندن نبودند، از اقیانوس اطلس عبور کردند. دانشکده‌های ییل، برکلی و کلمبیا آنها را در دهه ۱۹۸۰ جذب کردند. در آنجا، آنها زمینه حاصلخیزی یافتند که در فرانسه وجود نداشت: پیوریتانیسم آمریکایی، گناه نژادی آن، وسواس هویت.
نظریه فرانسوی خود را با این بستر پیوند داد و فرزند این پیوند، ووکیسم نامیده می‌شود.

⋉ جودیت باتلر، فوکو می‌خواند و ژانر نمایشی را ابداع می‌کند. ادوارد سعید، فوکو می‌خواند و پسااستعمارگرایی دانشگاهی را ابداع می‌کند. کیمبرلی کرنشاو این چارچوب را به ارث برد و اینترسکشنالیتی را ابداع کرد. در هر مرحله، اصل اساسی فرانسوی است: هیچ حقیقتی وجود ندارد، فقط قدرت، بنابراین همه سلسله مراتب مشکوک هستند، همه نهادها سرکوبگر، همه هنجارها خشونت‌آمیز، همه هویت‌ها ساخته شده و بنابراین قابل مذاکره هستند و همه اکثریت‌ها گناهکارند.

○ اینگونه است که سه فیلسوف پاریسی، که احتمالاً هرگز عواقب عملی آن را تصور نمی‌کردند، نرم‌افزار عملیاتی را در اختیار یک نسل کامل از فعالان، بوروکرات‌های دانشگاهی، مدیران منابع انسانی، روزنامه‌نگاران و قانون‌گذاران قرار دادند. اینگونه است که ما به تمدنی رسیده‌ایم که دیگر نمی‌تواند بگوید آیا یک زن زن است، آیا داستان خودش ارزش دفاع دارد، آیا شایستگی وجود دارد یا خیر، یا اینکه حقیقت از نظر متمایز است یا خیر.

● این مزخرفات به یک دلیل ساده است و باید با آرامش گفته شود. یک تمدن بر سه ستون استوار است: باور به اینکه حقیقتی وجود دارد که عقل به آن دسترسی دارد، باور به اینکه خیر از شر متمایز است، و باور به اینکه میراثی برای انتقال وجود دارد.
نظریه فرانسوی قصد داشت هر سه را منفجر کند. نه از روی بدخواهی. به عنوان یک تمرین فکری، از روی شیفتگی به سوءظن، از روی نفرت از بورژوازی که آنها را پرورش داده بود. اما نتیجه غیرقابل انکار است. یک نسل کامل، ساختارشکنی را آموخته و هرگز ساختن را نیاموخته است. یک نسل کامل می‌داند چگونه شک کند و دیگر نمی‌داند چگونه تحسین کند. یک نسل کامل، قدرت را همه جا و زیبایی را هیچ جا نمی‌بیند.

○ من عذرخواهی می‌کنم زیرا ما فرانسوی‌ها مسئولیت ویژه‌ای داریم. زبان ما، دانشگاه‌های ما، ناشران ما، و اعتبار ما است که به این پوچ‌گرایی، بسته‌بندی شیک خود را بخشیده است. بدون مشروعیت سوربن و وینسنس، این ایده‌ها هرگز از اقیانوس عبور نمی‌کردند. ما شک را صادر کرده‌ایم، همانطور که دیگران سلاح صادر می‌کنند.

⟁ آنچه اکنون در سیلیکون ولی، در آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی، در استارتاپ‌ها، در کارگاه‌ها، در تمام مکان‌هایی که مردم هنوز به جای جدا کردن چیزها، آنها را می‌سازند، ساخته می‌شود، پاسخ است.
یک تمدن توسط سازندگان بازسازی می‌شود، نه مفسران. توسط کسانی که معتقدند «حقیقت» وجود دارد و ارزش دنبال کردن را دارد. توسط کسانی که سلسله مراتب زیبایی، حقیقت و خوبی را می‌پذیرند و از به اشتراک گذاشتن آن شرمنده نیستند.

🧩 پس، مرا ببخشید. و بیایید شروع به کار کنیم.

⚛️ @ReverseMatrix | هنر آگاهانه زیستن