از دیرباز، «ترس» یکی از ابزارهایی بود که بیشترین داد و ستد را در سیاره‌ی شما داشت و همواره از آن، برای کنترلِ رای مردم، توجیه جنگ‌ها، ساکت کردن مخالفان، گسترش نظارت‌های غیرقانونی و عادی‌سازی استثمار استفاده شده است.
ترس کارآمد است؛
زیرا تفکر را دور می‌زند،
شما را به واکنش وادار می‌سازد،
و توجه شما را محدود میکند؛
تا جایی که فقط می‌توانید دو گزینه را ببینید و انتخاب کنید؛ جنگ یا تسلیم.
تحت تأثیرِ انرژی ترس، راه‌حل‌‌های درونی را در قالب گزینه‌های آگاهانه نادیده می‌گیرید؛
گزینه‌ی سوم: «مشاهده کردن» را فراموش می‌کنید.
گزینه‌ی چهارم: «تشخیص دادن» را از یاد می‌برید.
گزینه پنجم: «خلق چیزی جدید» را ترک می‌گویید.
به همین دلیل است که در این تئاتر نمایشیِ تنش‌های فزاینده، ابزارِ موثرِ ترس مورد استفاده قرار می‌گیرد و تنها هدفش این است که سیستم عصبی شما را درگیر و محوِ نمایش‌های ساختگی کند.
اما چیزی که ما مشاهده می‌کنیم این است؛
ترس دیگر همان نتیجه‌ی قبلی را نمی‌دهد. گونه‌ی شما در حال تغییر است.
شما به اندازه‌ی کافی با تناقضات زندگی کرده‌اید و در این تجربه‌های دوگانه، ترس دیگر به طور خودکار به تسلیم (واگذاری حاکمیت درونی) تبدیل نمی‌شود.
اکنون ترس برای بسیاری از شما، تنها باعث کنجکاوی می‌شود؛
موجبِ شروع تحقیقات و جریان یافتن آگاهی می‌گردد؛
علتی برای گفتگوی اجتماعی می‌شود و این سوال را مطرح میکند؛
چه چیزی را به ما نمی‌گویند؟
این یک تغییرِ عمیق است.
در گذشته، حتی شایعه‌ی جنگ می‌توانست یک اجماعِ عمومی [برای شرکت در جنگ] ایجاد کند و مردم می‌گفتند:
حتما باید کاری انجام دهیم.
اما در عصر جدید، جاری کردن انرژی ترس باعث یک شکاف می‌شود:
چه کسی از جنگ سود می‌برد؟
این درگیری به چه دلیل است؟
مبنای قانونی آن چیست؟
هدف واقعی چیست؟
چرا در این زمان‌بندی؟ چرا در این منطقه؟ چرا با این زبان؟
دنیای قدیم برای بقای خود، به ایفای نقشِ عمومِ مردم متکی بود؛ ترس، خشم، اطاعت. اما هم‌اکنون مردم به یاد می‌آورند که به جای نقشِ گروگان، نقش مشاهده‌کننده را بازی کنند؛ چراکه آگاهیِ شاهد، دستکاری را فرو می‌ریزد.
بنابراین وقتی داستانِ جدیدِ تنش‌زایی می‌شنوید، بپرسید:
چه سیاستی پشت آن قرار دارد؟
وقتی زمینه‌سازی برای جنگ را می‌بینید بپرسید:
وقتی توجه ما به جنگ است، قرار است پنهایی چه چیزهایی جابجا شود؟
وقتی افزایش دو قطبی شدن جامعه را می‌بینید، بپرسید:
چه کسی الان به این تفرقه نیاز دارد و از آن سود می‌برد؟
این پارانویا نیست؛ این دانش است و دانایی در مورد آن، واقعیت را تغییر می‌دهد.
عزیزان، قدرتِ توجهِ خود را وقتی منسجم است، دست کم نگیرید.
وقتی از وحشت کردن خودداری می‌کنید، سیستم را مجبور می‌کنید که برای کنترل شما سخت‌تر تلاش کند و وقتی بیشتر سعی میکند، هویتِ خود را برملا می‌سازد.
#ولیر #پلیدیان
📝 لینک چنل کامل؛ «وضعیت ونزوئلا...»
📆 ۱۸ دسامبر ۲۰۲۵
@returnoflight
