از همین‌جا می‌توان فهمید که چرا مراقبت از روان و مراجعه‌ی درمانی در موارد لازم، برای اهل تفکر نه نشانه‌ی ضعف، بلکه نشانه‌ی جدی گرفتنِ خودِ عقل است. عقلانیت فقط در نوشتن و استدلال کردن نیست؛ در حفظ آن شرایطی هم هست که امکان استدلال درست را فراهم می‌کنند. همان‌گونه که هیچ متفکری از خواب، تغذیه، و فرسودگی جسمانی مستقل نیست، از وضعیت خلقی و از سلامت نسبیِ سازوکارهای عصبی نیز مستقل نیست. گاهی آن‌چه فرد آن را بحران نظری، بن‌بست متافیزیکی، یا فروپاشی معنای جهان می‌پندارد، دست‌کم در بخشی از ماجرا، با آشفتگی‌های درمان‌پذیر در هم تنیده است. این سخن نه به قصد تحقیر مسئله‌های وجودی، بلکه برای پرهیز از قهرمان‌سازی از رنج است. هر رنجی عمیق نیست، همان‌گونه که هر عمقی نیز نباید به نام رنجِ اصیل از امکان درمان محروم شود.
البته باید از افراط معکوس نیز پرهیز کرد. هیچ‌کس حق ندارد هر بحران فکری یا هر تجربه‌ی اگزیستانسیل را صرفاً به زبان اختلال ترجمه کند. حیات انسانی چندلایه است: زیستی، روانی، تاریخی، اجتماعی، اخلاقی و معنوی. اما چندلایه بودنِ انسان دقیقاً به این معناست که یک لایه را نیز نمی‌توان تحقیر کرد. همان‌طور که خطاست اگر همه‌چیز را به مغز تقلیل دهیم، خطاست اگر چنان از آگاهی، استعلاء، آزادی یا خودآیینی سخن بگوییم که گویی حاملِ انضمامیِ آن‌ها هیچ آسیب‌پذیری مادی ندارد. سوژه‌ی متفکر نه ماشین صرف است و نه روحِ بی‌جهان؛ بلکه موجودی است که حقیقت را در شکنندگیِ یک حیاتِ مجسم پی می‌گیرد.
از این‌رو، محافظت روانی از خود، صرفاً توصیه‌ای برای آسایش نیست؛ شکلی از مسئولیت در قبال حقیقت نیز هست. انسان باید از خود مراقبت کند، نه فقط برای آن‌که کمتر رنج بکشد، بلکه برای آن‌که داوری‌اش درهم‌نریزد، افقش کور نشود، و توانِ زیستنِ معقول را از دست ندهد. در زمانه‌هایی که فشار بیرونی، ناامیدی، ترس، و فرسایشِ انتظارات بر انسان هجوم می‌آورند، نخستین پیروزی شاید نه در غلبه بر جهان، بلکه در حفظِ ساختارِ درونیِ سنجش و ایستادگی باشد. کسی که تعادل روانی و سلامت نسبیِ خود را حفظ می‌کند، فقط خود را از فروپاشی نجات نمی‌دهد؛ امکانِ ادامه‌ی نسبتِ درست با جهان و با حقیقت را نیز حفظ می‌کند. و این، برای هر انسانی مهم است، اما برای کسی که زندگی‌اش را وقف اندیشیدن کرده، اهمیتی دوچندان دارد.