«در این سکوتِ سنگین اگر فریاد هم بمیرد
گناهِ خونِ افتاده به گردنِ خاموشی است»
در روزهایی که حقیقت باید بی‌پرده گفته شود، دیگر جایی برای تعارف و محافظه‌کاری باقی نمانده است. دانشگاه، اگر قرار است نام دانشگاه بر خود داشته باشد، نمی‌تواند در برابر رنج و خون و بی‌عدالتی سکوت کند و همچنان مدعی شأن علمی و اخلاقی باشد.
ما، اعضای شورای صنفی و جمعی از دانشجویان
دانشگاه بین‌المللی امام خمینی قزوین، با صدایی بلند اعلام می‌کنیم که از این حجم از انفعال، خشمگین و معترضیم.
کشته شدن هم‌دانشگاهی‌مان،
صفورا جعفری، فقط یک «حادثه» نبود که بتوان با بی‌اعتنایی از کنار آن گذشت. او عضوی از این دانشگاه بود؛ نامش در فهرست همین کلاس‌ها ثبت شده بود؛ صندلی‌اش هنوز خالی است. اما مدیریت دانشگاه حتی جرأت نکرد یک پیام رسمی صادر کند، یک جمله همدردی بنویسد، یک موضع انسانی بگیرد. این سکوت، نه بی‌طرفی که پشت کردن به دانشجوست. پشت درهای بسته اتاق‌ها نشستید، سکوت کردید و گمان بردید که با ننوشتن، مسئولیت از دوش‌تان برداشته می‌شود.
در همان حال، هم‌دانشگاهی‌مان
سعید علیزاده هفته‌هاست در بازداشت است و هنوز هیچ توضیح شفاف و قانع‌کننده‌ای درباره پیگیری وضعیت او ارائه نشده است. آیا پیگیری حقوق یک دانشجو، خارج از وظایف دانشگاه است؟ یا ترجیح داده‌اید سکوت کنید تا هزینه‌ای نپردازید؟ این سکوت، برای ما معنایی جز بی‌تفاوتی ندارد.
شکاف میان دانشجو و مسئولان، امروز دیگر یک فاصله ساده نیست؛ درهای عمیق است. درهای که هر روز با بی‌عملی و سکوت شما عمیق‌تر می‌شود؛ درهای که با خون دانشجو پر می‌شود و با اشک خانواده‌ها سنگین‌تر. این تصویر، حاصل اغراق نیست؛ حاصل تجربه زیسته ماست.
در موضوع حضوری شدن دانشگاه نیز همان الگوی تحقیرآمیز تکرار شد. دانشجویان مطالبه‌ای روشن داشتند. انتظار پاسخ، توضیح، گفت‌وگو و شفافیت داشتند. اما چه دیدند؟ ادامه روند مجازی، بدون اقناع، بدون احترام به افکار عمومی دانشگاه، بدون حتی یک توضیح جدی. گویی دانشجو صرفا مخاطب دستور است، نه صاحب حق.
و از همه تلخ‌تر، تکرار همان چرخه شعار و فراموشی است. با وعده حمایت از دانشجو، با سخن از کرامت و آزادی و دانشگاه پویا آمدند؛ اما در عمل، همان سکوت، همان محافظه‌کاری و همان فاصله. تفاوتی احساس نمی‌شود. حتی آنان که خود را متفاوت معرفی می‌کردند، در بزنگاه‌ها همان‌قدر خاموش‌اند که دیگران. برای ما، دیگر نام‌ها و برچسب‌ها اهمیتی ندارد؛ عملکردها قضاوت می‌شوند، نه شعارها.
ما خشمگینیم، زیرا احساس می‌کنیم جان دانشجو در اولویت نیست. ما ناراحتیم، زیرا دانشگاهی که باید خانه امن ما باشد، در حساس‌ترین لحظات پشت درهای بسته پنهان شده است. ما معترضیم، زیرا شأن دانشجو با این سکوت‌ها لگدمال می‌شود.
صراحتا اعلام می‌کنیم: سکوت شما بی‌هزینه نخواهد بود؛ نه در حافظه دانشجویان و نه در تاریخ این دانشگاه. ما خواستار موضع‌گیری رسمی و فوری درباره صفورا جعفری، اعلام شفاف اقدامات انجام شده برای پیگیری وضعیت سعید علیزاده، و پاسخ‌گویی روشن درباره تصمیمات آموزشی هستیم.
دانشگاه یا باید در کنار دانشجو بایستد، یا بپذیرد که دیگر نماینده او نیست. این سکوت باید شکسته شود؛ دانشگاه نمی‌تواند از دانشجو مشروعیت بگیرد، اما در زمان بحران او را نادیده بگیرد. این سکوت باید پایان یابد.
#شورای_صنفی_دانشجویان
@Shora_Senfi_Ikiu![[ دانشکده معماری و شهرسازی ]](https://cdn4.telesco.pe/file/bLWWef84GLojlu1RXI7LBJ0EC3QMGCk8RyjugRKL08rwUihgFBdw4BpGpedQZJQwPqXN7CUxvhUxPv7Mq7uAJE-lwzYyf8n3UkXD01Ry6OKHEbEC1nTHByh3905--XOPFEZy_xT2tchIUppgfXs1IclnQ8n4f8DRlDNZHl6gvH2Pgytw6FZfLnFqwySBixvk8xMniCgB2XSFeLj8IVenJJEUXdIfxXJBsa1ZthWFbr9_a1cGFr7989lP0S4oTIi5hLgob17kTWAyosPxV1JJRk1WDJ8tlIPRzAYbnkvS44U1wNwG83kUkXrh-HydY3H0Eaz7IiM8NmQWN_Scsd3ezw.jpg)
